کاش همون بچه‌ی کلاس اولی بودم که اصلا نمیدونستم زندگی چه کوفتیه. الان دارم بار تمام غصه‌های دنیارو به دوش میکشم و فهمیدم زندگی چه کوفتیه.

بعد آخه برمیگرده میگه تو مودی‌ایی. چیکار کنم با این وضع زندگیم آخه؟ میخوای مودمم عوض نشه؟ مثلا تو بدبختی هم نیشم تا حلزونی گوشم باز باشه؟ چطوره؟

خوبم فقط ممکنه خودمو از پنجره پرت کنم بیرون.

رسما نمیدونم دارم چه غلطی با زندگیم میکنم.

واقعا دلم میخواد به خودم ثابت کنم که ضعیف و شکننده نیستم ولی هر جا رو نگاه میکنم یه تیکه از من هست. شکستم.

بدبختی اینه میدونم چاره‌ای ندارم جز ادامه دادن.

میدونم حتی وقتش نیست که بشینم عزا بگیرم.

هیچکس به غیر از خودم از پسش برنمیاد.

دارم تلاش میکنم برگردم به زندگی.

پروفایل اینجا رو عوض کردم. میخوام همه چیزهای زندگیم رو عوض کنم.

خوشگلا اول یه دل سیر گریه میکنن بعد به زندگیشون ادامه میدن.

قدم‌های کوچیک بهتر از هیچ قدمی برنداشتنه.

بابت روزهای سختی که دووم میارم به خودم افتخار می‌کنم.

من هنوز نتونستم بهترین خودم باشم. این موضوع هر روز صبح مثل پتک میخوره تو سرم.

اگه اونم دوستم داشته باشه و نیاد جلو چی؟

گفتم یکمم اون تلاش کنه. دیگه باهم حرف نزدیم.

کل روز وقتم رو هدر میدم و آخر شب میشینم غصه میخورم. چته آخه.

اگه برات ریلز فرستادم و جوابی ندادی ما دیگه دوست نیستیم.

دارم رو خودم کار میکنم حساس نباشم و به چیزهای کوجیک پیله نکنم و خودم رو بابتشون فرسوده نکنم.

کاش قولی که به خودم دادم راستکی باشه.

دیگه اسمتو از سرچ تلگرام پاک کردم. تموم شدی.