دارم بین تموم نبودنا و نشدنا دست و پا میزنم که زندگی کنم.

اگه بخوام تصمیم بگیرم که دیگه بهت اهمیت ندم، مطمئن باش انجامش میدم. هنوز نمیخوام تصمیم بگیرم.

بنظرم باید یه مدت تنها باشم.

آدم یه جایی نیاز داره از همه چیز دست بکشه تا خودش رو پیدا کنه.

ناراحت نشدم، فقط بهم ثابت شد اونقدر که روت حساب باز کرده بودم، نبودی.

ذهنم انقدر بهم ریخته‌ست که دو ساعته یه مداد دستمه و دفتر جلوم باز ولی من همینطوری نگاه. فقط نگاه.

کارد بزنید خونم در نمیاد انقدر که بهم ریختم.

از صبح تو مغزم 'Cause i'm too messy and then i'm too fucking clean پلی میشه.

چقدر از خودم عقبم. چقدر استرس و اضطراب داره دهنم رو صاف میکنه. چقدر دلم میخواد سرم رو بکوبم تو دیوار.

خواب‌های وحشتناک میبینم.

رندوم یاد اون روزهایی اُفتادم که می‌خواستیم بریم مسافرت من می‌رفتم مدرسه مامان‌اینا می‌اومدن دنبالم دم مدرسه دنبالم و می‌رفتیم سفر. چه تصمیم‌گیرنده و مسئول نبودم اون سال‌ها؛ سفر چیزی بود که از آسمون می‌اومد، نه نیاز به برنامه‌ریزی و پول داشت نه نیاز به وسیله و جا. اتفاق‌ها خود به خود می‌اُفتادن، من حتی درباره‌ی این‌که بخشی از اون‌ها باشم یا نه، تصمیم نمی‌گرفتم. من هیچ‌کاره بودم، فقط زندگی می‌کردم. حالا همه‌کاره‌م و می‌دونم همه‌کاره بودن و زندگی کردن همزمان یه مقدار سخته.

این روزها انگیزه‌ام ته کشیده و از خودم به شدت متنفرم.

وضعیت روحی روانیم تو اوجِ. اوج فروریختگی.