ناراحتم ولی ناراحتیم اینجوری نیست که کاری نکنم. دارم کار میکنم و ناراحتیم رو در کنارش ادامه میدم.

هیچ چیز برای ارائه وجود نداره دیگه.

احساس میکنم خیلی وقته غرق شدم توی ناراحتی که همیشه همراهمه. دیگه وقتشه یه تکونی به خودم. احساسات بد رو دور بریزم و از نو شروع کنم.

آدم از یه جا به بعد از این همه حس بد خسته میشه و دلش تغییر و تحول میخواد.

نمی‌دونم باید منتظر این باشم که دل من دیگه تنگ نشه یا منتظر این باشم که دل تو تنگ بشه.

مردم از من انتظار دارن همیشه اون کسی که پیام میده و پیام دادن رو تا ابد ادامه میده، من باشم. ولم کن بابا.

ساعت خوابم یجوری بهم ریخته که باید ۲۴ ساعت نخوابم تا تنظیم بشه‌‌.

ساعت خوابم با ساعت آمریکا تنظیم شده.

نیاز دارم یک نجات دهنده بیاد نجاتم بده. مثلا فقط نجات دهنده‌ی من باشه و هر موقع خواستم بیاد نجاتم بده.

داشتم به این فکر میکردم که چرا توی این سن هیچ دستاوردی ندارم. نه تنها هیچ دستاوردی ندارم بلکه پول هم ندارم. انگار هیچی ندارم اصلا. وا.

از فردا باید همه چیز رو درست کنم. خیلی خاک بر سر شدم.

اگه فردا صبح زود بیدار شم و بعدش بخوابم، خودم رو دار میزنم.

از وقتی اون پستای ۹ تایی عکس و ویدیو رو نمیذارم، چنلم انگار بی‌روح شده نه؟

جنگل سوخته هم اگر باشی، دوباره جوونه می‌زنی، دوباره سبز می‌شی.