امروز خوشگل بودم اما یه خوشگله ناراحت. از اونا که گریه میکنن خوشگل میشن.

نیاز دارم یکی مثل اون پارچه فروشه که سریع قیچی رو برمیداشت و برش میزد و میگفت مبارک باشه، به همین سرعت برام تصمیم بگیره. از اون تصمیم درستا. از همونا که وقتی پارچه رو اوردی خونه کیف میکنی.

آدمیزاد به امید زنده‌ست.

باید حواسم باشه چی رو کجا میگم. یسری چیزا رو نباید پیش یسریا گفت.

تعصبی بودن واقعا ترن آفه. روی هر چیزی. عزیزم اون چیزی که میگی به طور منطقی غلطه. چیه هی تعصبی بازی در میاری؟ ول کن دیگه.

خلاصه که فعلا هیچ‌چیز اونی که من میخوام، نیست ولی درست میشه.

‏«و اما من مصمم در سبز زیستن،در ادم بهتری بودن و ادم بهتری ماندن.»

واقعا تحملم کم شده. یعنی به پنجاه که میرسم جوش میارم و دلم میخواد خودم رو از زندگی خلاص کنم. همش بخاطر تحمل‌های کوچولو کوچولو و بیجا بوده. بعد از طرفی میگم حیفِ تا اینجا اومدی و بذار یکم بیشتر زندگی کنی شاید همه چیز درست شد.

واقعا دلم میخواست من رو بخوای.

همه چیز با یه دفتر جدید شروع میشه.

دووم بیار. بیشتر تلاش کن. خیلی بیشتر از چیزی که میتونی. از آدم‌ها رد شو.‌ بهشون وابسته نشو. گذر کن. دل نبند. برای چیزی که میخوای بجنگ. رشد کن. شکوفا شو. من جدیدت رو بساز.

نصف بدبختی‌هام بخاطر اینه که فکر میکنم. به آدم‌ها فکر میکنم. و این اصلا خوب نیست.

عزیزم من میگم اگه برگردی دیگه جایی برات نیست ولی ته قلبم میدونم اگه برگردی، همیشه آغوشم برات بازِ.

من جدی دلم شکست ولی کاریش نمیشه کرد.

ناراحتم ولی ناراحتیم اینجوری نیست که کاری نکنم. دارم کار میکنم و ناراحتیم رو در کنارش ادامه میدم.

هیچ چیز برای ارائه وجود نداره دیگه.

احساس میکنم خیلی وقته غرق شدم توی ناراحتی که همیشه همراهمه. دیگه وقتشه یه تکونی به خودم. احساسات بد رو دور بریزم و از نو شروع کنم.

آدم از یه جا به بعد از این همه حس بد خسته میشه و دلش تغییر و تحول میخواد.

نمی‌دونم باید منتظر این باشم که دل من دیگه تنگ نشه یا منتظر این باشم که دل تو تنگ بشه.