آستانه‌ی تحمل بعضی آدما واقعا پایینه. شعور داشته باشید و هر رفتاری رو جلوشون انجام ندید احمقا.

فهمیدم هر چقدر هم برای بقیه آدمِ خوبی باشم ولی وقتی برای خودم نباشم، فایده‌ای نداره.

بابتش میخوام خودم رو بکوبم به در و دیوار ولی باید پاشم درستش کنم چون با کوبیدنم به اینور و اونور چیزی درست نمیشه.

از آدمای سمی فاصله بگیر. از آدمای دروغگو، حسود، نمک نشناس، دورو و پر حاشیه فاصله بگیر.

از هیچ بنی بشری آبی گرم نمیشه. فقط خودتو داری.

بنظرم آدم از یه جا به بعد میفهمه واقعا فقط خودش مهمه و میفهمه چقدر وقت هدر داده برای انسان‌هایی که ممکنه حتی نفهمن چقدر از وقت و کار و زندگیت زدی که کنارشون باشی و بهشون کمک کنی.

خدا جون لطفا کمکم کن. بهم قدرتی بده که بتونم و از پسش بر بیام.

واقعا دلم میخواد کسی عاشقشم، عاشقم باشه.

واقعا دلم بعضی وقتا بغل میخواد. از این بغل محکما که حس عشق ودوست داشتن میده. از اونا که قشنگ مطمئنی این بغل یعنی تکیه گاه تا آخر عمرت.

من هنوز اون آدم درسته‌ی زندگیم رو پیدا نکردم. اگه تا آخر عمر تک و تنها بمونم چی؟ اگه عاشق نشم و کسی عاشقم نشه چی؟

توی تک تک لحظه‌هایی که دارم خوش میگذرونم و از ته دل میخندم، یهو وسطش از هم می‌پاچم. انگار اون خوشی کوفتم میشه. یهو تو ذهنم میگم تو لیاقتش رو نداری چون چیزی که میخوای نیستی و تا وقتی چیزی که میخوام نباشم، همه چیز کوفتم میشه.

آدم اگه به چیزی که میخواد نرسه، حسرتِ اون نرسیدن؛ کلِ زندگیش رو تلخ میکنه.

کاش میشد من پیام ندم ولی تو پیام بدی.

نمیخوام به زبونش بیارم ولی آره.

میخوام فرار کنم برم یه جای دور. انقدر که اینجا و آدماش رو نشناسم.

خانواده خیلی مهمه. خیلی. درد و رنجی که خانواده میتونه با یسری کلمات و رفتارها بهت بده، هیچ احدی نمیتونه بهت منتقل کنه. دردش تا همیشه همراهته و سر زخمش تا ابد باز میمونه.

دارم بابت چیزی غصه میخورم که دست من نیست و حتی نمیتونم درستش کنم.

دیگه روم نمیشه با رفیقم راجع به مشکلم حرف بزنم. چون ممکنه اونم ناراحت شه و چیزی هم نمیتونه بگه آخه.