آدم دلش میخواد بعضی وقتا نیست شه.

شاید از صفر شروع کردن راه حلش باشه.

من واقعا نیاز داشتم یکی دستم رو بگیره، بلندم کنه و خاک زانوهام رو بتکونه تا دوباره سرِ پا بشم. کلی منتظرم موندم ولی هیچکس نیومد. فقط خودمم. خودم به تنهایی باید دستِ خودم رو بگیره و نجاتم بده.

آدمیزاد دیگه حتی نمیتونه به احساسات خودشم اعتماد کنه.

جدی فکرشم نمیکردم آدم‌ها انقدر دروغگو باشن. بابا من باهات صادق بودم. هرچی گفتم از ته دلم بود. چرا اینجوری کردی با من؟

جدی دلم میخواد از دست خودم گریه کنم. این چه کاری بود کردی آخه زن؟

کاش آدم میتونست با جادو یا وِردی چیزی خودشو یه مدت ناپدید کنه.

آدما میتونن حرفای خوبی بزنن اما خودشون آدمِ خوبی نباشن.

رها می‌کنم و می‌گویم: همین بود، تمام شد.

دیدین بلاخره همه چیز درسته و وقتشه که بری بترکونی؟ ولی چون خودت درست نیستی؛ خودت میترکی.

واقعا نیاز دارم بشینم بابت این مسئله گریه کنم و بزنم تو سرم ولی خیلی اصرار دارم که قوی‌ام و گریه نمیکنم.

باید خودم رو بکوبم و از نو بسازم.