من خیلی بانمکم. نمیدونم چرا هنوز دوستم نداری و برام نمیمیری احمق.

انقدر ارتباط برقرار کردنم توی چت ضعیفه که نمیدونم چجوری ثابت کنم اخلاقم توی واقعیت خوبه.

انقدر درس میخونم تا پیام بده.( تا ابدالدهر درس میخونم).

بعضی چیزها شاید به نظر شما خیلی بی‌اهمیت باشه ولی یسری از آدم‌ها رو ناراحت میکنه‌. اونا چیزی نمیگن ولی تا ابد اون ناراحتی توی دلشون میمونه.

نمیدونم چرا همینکه تصمیم میگیرم یه نفر رو فراموش کنم تا مدت‌ها خوابش رو میبینم و ول کنم نیست که نیست.

از آدم‌های آدامس خوشم نمیاد. چیه هی پیله میکنی هی پیام میدی. میبینی جوابت رو نمیدم ول کن دیگه آدمیزاد.

حالا اگه من آدم آدامس کسی باشم چی؟ دلم میخواد اون روزی که این اتفاق بیفته با ماشین بیفتم توی دره.

دلم نمیخواست این موضوع برام تجربه بشه‌. نیازی نداشتم تجربه بشه. اشتباه کردم و از دست خودم عصبانیم.

انقدر ناراحت و عصبیم که دلم میخواد سرمو از تن جدا کنه بندازم جلو سگ.

آدم دلش میخواد بعضی وقتا نیست شه.

شاید از صفر شروع کردن راه حلش باشه.

من واقعا نیاز داشتم یکی دستم رو بگیره، بلندم کنه و خاک زانوهام رو بتکونه تا دوباره سرِ پا بشم. کلی منتظرم موندم ولی هیچکس نیومد. فقط خودمم. خودم به تنهایی باید دستِ خودم رو بگیره و نجاتم بده.

آدمیزاد دیگه حتی نمیتونه به احساسات خودشم اعتماد کنه.

جدی فکرشم نمیکردم آدم‌ها انقدر دروغگو باشن. بابا من باهات صادق بودم. هرچی گفتم از ته دلم بود. چرا اینجوری کردی با من؟

جدی دلم میخواد از دست خودم گریه کنم. این چه کاری بود کردی آخه زن؟

کاش آدم میتونست با جادو یا وِردی چیزی خودشو یه مدت ناپدید کنه.

آدما میتونن حرفای خوبی بزنن اما خودشون آدمِ خوبی نباشن.

رها می‌کنم و می‌گویم: همین بود، تمام شد.

دیدین بلاخره همه چیز درسته و وقتشه که بری بترکونی؟ ولی چون خودت درست نیستی؛ خودت میترکی.