دلم میخواد یه چیزی بگم ولی نمیدونم چی.

دوران کودکی حتی تصورشم نمی‌کردید که بزرگسالی قرارِ اینجوری باشه.

آدم بعضی وقتا واقعا میمونه که چی بگه. یعنی قشنگ توی اون لحظه هیچ چیز برای گفتن نداری. فقط نگاه.

حالا خداروشکر این وسط موزیک هست و میتونم بهش پناه ببرم و حامد پهلان گوش بدم.

و در آخر من پشیمون نیستم چون همیشه میدونم که قلبم پاک بود.

انقدر خودم رو مشغول میکنم که دیگه وقت برای غمگین بودن نداشته باشم.

فکر کنم درس خوندن دیگه توی زندگی من دائمی شده. هیچوقت قرار نیست تموم بشه.

آدمیزاد دست بردار از این همه شلختگی و تنبلی. پاشو پاشو یه کاری کن واسه خودت.

بلاخره روزای سخت که همیشگی نیست. یه روز تموم میشه و تو میمونی و خوشبختی‌هایی که براش جون کندی.

منی که برای روابطم تا لحظه‌ی آخر میجنگم اگه برم، دیگه رفتم. چون میدونم تمام تلاشم رو کردم و نشد. دیگه بعدش بشه، من نمیخوام.

امروز یه پست دیدم میگفت اگه الان کسی توی زندگیت نیست و تنهایی، قدرش رو بدون. اینم یه نعمته. شاید باید بیشتر برای خودت و آینده‌ات وقت بذاری و بیشتر روی خودت تمرکز کنی تا کامل‌تر بشی.

نوشته بود؛ کسی که فیلم بازی میکنه بلاخره یه روز دیالوگاش یادش میره. صبور باش.

هَری آدم نباید توی رویاهاش غرق بشه.

امشب باید بیدار بمونم و درس بخونم چون کل روز احساس کردم خوشگلم و میدونید که خوشگلا باید برقصن.

خوشگلا فقط خوشگلن وگرنه خوشگلیشون هیچ جا به جز جلوی آیینه نجاتشون نداده.

عکسام اینقدر خوشگلن نمی‌دونم کدوم رو استوری کنم. بدبختی داریما.

خیلی خوشگلن جدی. یعنی به طور جدی خیلی خیلی زیاد خوشگلن.

متاسفانه خوشگلا نمیتونن بی‌خوابی رو دووم بیارن.

نه تنها دیشب بیدار نموندم بلکه امروز هم دیر بیدار شدم و الان یه انسان خاک بر سر هستم که کلی کار داره.