انقدر قشنگه که نگم.

دلم میخواد یه چیزی بگم ولی نمیدونم چی.

دوران کودکی حتی تصورشم نمی‌کردید که بزرگسالی قرارِ اینجوری باشه.

آدم بعضی وقتا واقعا میمونه که چی بگه. یعنی قشنگ توی اون لحظه هیچ چیز برای گفتن نداری. فقط نگاه.

حالا خداروشکر این وسط موزیک هست و میتونم بهش پناه ببرم و حامد پهلان گوش بدم.

و در آخر من پشیمون نیستم چون همیشه میدونم که قلبم پاک بود.

انقدر خودم رو مشغول میکنم که دیگه وقت برای غمگین بودن نداشته باشم.

فکر کنم درس خوندن دیگه توی زندگی من دائمی شده. هیچوقت قرار نیست تموم بشه.

آدمیزاد دست بردار از این همه شلختگی و تنبلی. پاشو پاشو یه کاری کن واسه خودت.

بلاخره روزای سخت که همیشگی نیست. یه روز تموم میشه و تو میمونی و خوشبختی‌هایی که براش جون کندی.

منی که برای روابطم تا لحظه‌ی آخر میجنگم اگه برم، دیگه رفتم. چون میدونم تمام تلاشم رو کردم و نشد. دیگه بعدش بشه، من نمیخوام.

امروز یه پست دیدم میگفت اگه الان کسی توی زندگیت نیست و تنهایی، قدرش رو بدون. اینم یه نعمته. شاید باید بیشتر برای خودت و آینده‌ات وقت بذاری و بیشتر روی خودت تمرکز کنی تا کامل‌تر بشی.

نوشته بود؛ کسی که فیلم بازی میکنه بلاخره یه روز دیالوگاش یادش میره. صبور باش.