حالا جدا از مسخره بازی تا اینجای زندگی رو بدون تریاک خوب اومدم.

شاید باورتون نشه ولی برای رفیق صمیمیم یه ویدیو مسیجایی میفرستم که دماغم توش یک کیلو میفته.

نه تنها جلو جلو ذوق کنی کنسل میشه بلکه اگه اتفاق بیفته و همون لحظه هم ذوق کنی، بازم کنسل میشه.

انسان‌های داغ از جمعه شروع میکنن، نه شنبه.

انقدر قشنگه که نگم.

دلم میخواد یه چیزی بگم ولی نمیدونم چی.

دوران کودکی حتی تصورشم نمی‌کردید که بزرگسالی قرارِ اینجوری باشه.

آدم بعضی وقتا واقعا میمونه که چی بگه. یعنی قشنگ توی اون لحظه هیچ چیز برای گفتن نداری. فقط نگاه.

حالا خداروشکر این وسط موزیک هست و میتونم بهش پناه ببرم و حامد پهلان گوش بدم.