نیاز دارم با یکی حرف بزنم و باعث بشه بتونم ادامه بدم. هرجور فکر میکنم تنهایی واقعا نمیتونم.
هیچوقت اون آدمی نبودم که بعد از قطع رابطه بتونم دوباره به طرف پیام بدم. حتی اگه از دلتنگی از وسط نصف بشم.
دلم میخواست هر سن و سالی دارم اندازه همون سن بفهمم ولی دارم بیشتر میفهمم. همیشه بیشتر میفهمیدم. اینکه بیشتر از سنت بفهمی اصلا خوب نیست. انگار زودتر از چیزی که فکرش رو میکنی پیر و فرسوده میشی.
نصفه بیشترِ زندگیم درگیر این بودم که کاش فلان جا بودم. نه اینجایی که هستم. بلاخره رویاپردازی تاوان داره عزیزان.