کل روز رو خوش گذروندم و الان باید تا صبح درس بخونم شاید بپرسید چطوری؟ ممنون شما چطوری؟

جدی نمی‌دونم بعدا قراره بگم این روزا و سختی‌هاش می‌ارزید یا اینکه پشیمون باشم.

نمیدونم این احساسی که دارم واقعیه یا فقط جو گیر شدم.

اصلا احساس میکنم آدم نباید جزئیات زندگی و پلناش رو به کسی بگه. همش میشه ضرر پشت ضرر.

هیچکس بهت اهمیت نمیده. فقط خودتی و خودت.

بنظرم آدم اندازه‌ی قدمای یه مورچه هم حرکت کنه بهتر از هیچیِ. حداقل یه کاری کردی.

تمام کارایی که قرار بود انجام بدم رو فقط توی ذهنم انجام دادم. توی واقعیت هیچ کاری نکردم و قد هزارتا دنیا از همه‌ی آدما عقبم.

خلاصه بخوام بگم زندگی خیلی وقته از دستم رفته و الان دلم میخواد همه‌چیز همون‌طور باشه که میخوام.

امیدوارم تلاش‌ها نتیجه بده.

واقعا نیاز دارم زنگ بزنم به یکی حرف بزنم و گریه کنم بلکه زندگی رو بتونم.

نیاز دارم با یکی حرف بزنم و باعث بشه بتونم ادامه بدم. هرجور فکر میکنم تنهایی واقعا نمیتونم.

هیچوقت اون آدمی نبودم که بعد از قطع رابطه بتونم دوباره به طرف پیام بدم. حتی اگه از دلتنگی از وسط نصف بشم.

بنظرم جلوتر برام بهترش رو ریدن پس دست از سرِ کچلِ گذشته برمیدارم.

دلم میخواست هر سن و سالی دارم اندازه همون سن بفهمم ولی دارم بیشتر میفهمم. همیشه بیشتر میفهمیدم. اینکه بیشتر از سنت بفهمی اصلا خوب نیست. انگار زودتر از چیزی که فکرش رو میکنی پیر و فرسوده میشی.

نصفه بیشترِ زندگیم درگیر این بودم که کاش فلان جا بودم. نه اینجایی که هستم. بلاخره رویاپردازی تاوان داره عزیزان.