شما هم بعضی موقع به یه جایی میرسید که نمیدونید واقعا دارید چه غلطی میکنید؟

سن ۱۵ تا ۱۹ سالگی رو واقعا زندگی نکردم.

یه احساسی دارم انگار همه کلی چیزای خوب دارن و من نه. انگار جا موندم و هیچوقت قرار نیست برسم.

حالا خوبه وسط این همه مشکل حداقل خوشگلم.

خوشگلم ولی نمیدونم ویدیوهامو برای کی بفرستم. وا.

مثل اینکه واقعا باید پاشم درس بخونم چون هیچکس برام نمیرینه.

داشتم به این فکر میکردم که اگه این مدت رو مثل سگ درس بخونم؛ سال دیگه همین موقع بهترین جایی هستم که میتونم باشم.

ببینید به یه دوست پسر درسخون نیاز دارم. هر صفحه که میخونیم، یه بوس.

از صبح تا حالا هر کاری کردم به جز اون کاری که باید میکردم.

کل روز رو خوش گذروندم و الان باید تا صبح درس بخونم شاید بپرسید چطوری؟ ممنون شما چطوری؟

جدی نمی‌دونم بعدا قراره بگم این روزا و سختی‌هاش می‌ارزید یا اینکه پشیمون باشم.

نمیدونم این احساسی که دارم واقعیه یا فقط جو گیر شدم.

اصلا احساس میکنم آدم نباید جزئیات زندگی و پلناش رو به کسی بگه. همش میشه ضرر پشت ضرر.

هیچکس بهت اهمیت نمیده. فقط خودتی و خودت.

بنظرم آدم اندازه‌ی قدمای یه مورچه هم حرکت کنه بهتر از هیچیِ. حداقل یه کاری کردی.

تمام کارایی که قرار بود انجام بدم رو فقط توی ذهنم انجام دادم. توی واقعیت هیچ کاری نکردم و قد هزارتا دنیا از همه‌ی آدما عقبم.

خلاصه بخوام بگم زندگی خیلی وقته از دستم رفته و الان دلم میخواد همه‌چیز همون‌طور باشه که میخوام.

امیدوارم تلاش‌ها نتیجه بده.

واقعا نیاز دارم زنگ بزنم به یکی حرف بزنم و گریه کنم بلکه زندگی رو بتونم.

نیاز دارم با یکی حرف بزنم و باعث بشه بتونم ادامه بدم. هرجور فکر میکنم تنهایی واقعا نمیتونم.

هیچوقت اون آدمی نبودم که بعد از قطع رابطه بتونم دوباره به طرف پیام بدم. حتی اگه از دلتنگی از وسط نصف بشم.