من اگه مردم لطفا دفتر سرمه‌ای رنگم که تمام احساساتم و هر چیزی که تو ذهنم بوده رو توش نوشتم، ناپدید کنید، آتیشش بزنید یا با خودم چال کنید. اصلا هم نخونید چون راضی نیستم و از اون بالا نفرینتون میکنم.

با تمام وجودم به آدم‌هایی که از دل سختی‌ها رشد میکنن و خودشون رو بالا میکشن افتخار میکنم. تا همیشه‌ هم به اینجور آدما غبطه میخورم.

آجیتون خوشگل بلا شده.

باورم نمیشه این همه سال هیچیِ هیچی. فکر کنم برام رفتن پیش دعا نویس یا جادوگر.

به طور جدی نیاز دارم زید داشته باشم.

بحث مودی بودن نیست. بحث اینه داریم مقاومت میکنیم ولی بعضی جاها کم میاریم.

شما هم بعضی موقع به یه جایی میرسید که نمیدونید واقعا دارید چه غلطی میکنید؟

سن ۱۵ تا ۱۹ سالگی رو واقعا زندگی نکردم.

یه احساسی دارم انگار همه کلی چیزای خوب دارن و من نه. انگار جا موندم و هیچوقت قرار نیست برسم.

حالا خوبه وسط این همه مشکل حداقل خوشگلم.

خوشگلم ولی نمیدونم ویدیوهامو برای کی بفرستم. وا.

مثل اینکه واقعا باید پاشم درس بخونم چون هیچکس برام نمیرینه.

داشتم به این فکر میکردم که اگه این مدت رو مثل سگ درس بخونم؛ سال دیگه همین موقع بهترین جایی هستم که میتونم باشم.

ببینید به یه دوست پسر درسخون نیاز دارم. هر صفحه که میخونیم، یه بوس.

از صبح تا حالا هر کاری کردم به جز اون کاری که باید میکردم.

کل روز رو خوش گذروندم و الان باید تا صبح درس بخونم شاید بپرسید چطوری؟ ممنون شما چطوری؟

جدی نمی‌دونم بعدا قراره بگم این روزا و سختی‌هاش می‌ارزید یا اینکه پشیمون باشم.

نمیدونم این احساسی که دارم واقعیه یا فقط جو گیر شدم.

اصلا احساس میکنم آدم نباید جزئیات زندگی و پلناش رو به کسی بگه. همش میشه ضرر پشت ضرر.

هیچکس بهت اهمیت نمیده. فقط خودتی و خودت.