انقدر دغدغه‌های مهم‌تری دارم که مدیونی اگه فکر کنی دارم بهت فکر میکنم.

باید یه چنل بزنم. آنانیموس باشم و هی غر بزنم. اینجوری نمیشه.

عزیزم تو زیبا نبودی. من زیبا میدیدمت. من زیبا توصیفت میکردم. من توی ذهنم ازت یه رویا ساخته بودم. عزیزم تو هیچی نبودی.

همه تصمیم‌های مهم زندگیم رو جلوی آینه‌ی دستشویی گرفتم.

فضول میزهای مردمم؛ ببینم چه کتابی میخونن، چجوری چیدنش، چیا روی میزشونه، مرتبه یا بهم ریخته، خوراکی دارن توی کشوهاش یا چی؟

حسرت میخورم واقعا. میتونستم، میتونستم و انجامش ندادم

دلم میخواد برم یه چیزی بهش بگم ولی نمیدونم چی.

نوشته ”شما یه مدت اولین تکست رو نفرستید تا متوجه بشید تا الان به چند تا گیاهِ مرده داشتید آب می‌دادید.“

لطفا امروز تولدم باشه.

من کادو برات موزیک قشنگ گذاشتم کنار نسیم خانم.

میتونم بابت این ناعدالتی وسط خیابون گریه کنم.

خوبیه فضای مجازی اینه شما میتونی توی اشک و غم غرق باشی ولی با یه پیام بگی نه حالم خوبه، طرف مقابلتم نفهمه تو چه شرایطی هستی.

شرایط روحی روانیم این روزا صفر نیست، منفیه.

دیروز فقط راجع بهش گریه کردم چون کاری از دستم برنمیومد.