نمیدونم چیکار کنم. واقعا سردرگمم. مگه چند سالمه که بخوام تصمیم‌های سخت بگیرم؟

کنترل اشکام رو از دست دادم. همینجوری توی هر لحظه‌ای سرازیر میشن.

«واکنش: تمام چیزی که احتیاج داری فضاست. نه حرف زدن با کسی، نه نشستن کنار کسی. فقط فضا. فضایی خالی تا بفهمی باید چکار کنی. تا بفهمی با جایی که خالی می‌شود چه باید کرد.»

انقدر دغدغه‌های مهم‌تری دارم که مدیونی اگه فکر کنی دارم بهت فکر میکنم.

باید یه چنل بزنم. آنانیموس باشم و هی غر بزنم. اینجوری نمیشه.

عزیزم تو زیبا نبودی. من زیبا میدیدمت. من زیبا توصیفت میکردم. من توی ذهنم ازت یه رویا ساخته بودم. عزیزم تو هیچی نبودی.

همه تصمیم‌های مهم زندگیم رو جلوی آینه‌ی دستشویی گرفتم.

فضول میزهای مردمم؛ ببینم چه کتابی میخونن، چجوری چیدنش، چیا روی میزشونه، مرتبه یا بهم ریخته، خوراکی دارن توی کشوهاش یا چی؟

حسرت میخورم واقعا. میتونستم، میتونستم و انجامش ندادم

دلم میخواد برم یه چیزی بهش بگم ولی نمیدونم چی.

نوشته ”شما یه مدت اولین تکست رو نفرستید تا متوجه بشید تا الان به چند تا گیاهِ مرده داشتید آب می‌دادید.“

لطفا امروز تولدم باشه.