نمیدونم. درسته آدم بخاطر چیزی که فکر میکنه درسته، تلاش کنه؟

تو کتم نمیره چیزی که میخوام رو نداشته باشم. باید انقدر تلاش کنم که بهش برسم. حالا میخواد درست نباشه. کی اهمیت میده آدما دارن برای چی میجنگن؟

هزار بار به آدما فرصت میدم، یعنی انقدر ارزش ندارم که یه بار دیگه به خودم فرصت بدم؟

سال دیگه این موقع جای اینکه گریه کنم، میخندم.

نمیدونم چیکار کنم. واقعا سردرگمم. مگه چند سالمه که بخوام تصمیم‌های سخت بگیرم؟

کنترل اشکام رو از دست دادم. همینجوری توی هر لحظه‌ای سرازیر میشن.

«واکنش: تمام چیزی که احتیاج داری فضاست. نه حرف زدن با کسی، نه نشستن کنار کسی. فقط فضا. فضایی خالی تا بفهمی باید چکار کنی. تا بفهمی با جایی که خالی می‌شود چه باید کرد.»

انقدر دغدغه‌های مهم‌تری دارم که مدیونی اگه فکر کنی دارم بهت فکر میکنم.

باید یه چنل بزنم. آنانیموس باشم و هی غر بزنم. اینجوری نمیشه.

عزیزم تو زیبا نبودی. من زیبا میدیدمت. من زیبا توصیفت میکردم. من توی ذهنم ازت یه رویا ساخته بودم. عزیزم تو هیچی نبودی.

همه تصمیم‌های مهم زندگیم رو جلوی آینه‌ی دستشویی گرفتم.