دستام میلرزه‌. تمام بدنم میلرزه. ترس و استرس تمام وجودمو گرفته.

کارد بزنید خونم در نمیاد دوستان.

هزارتا تیکه‌ام. هزارتا تیکه که هر کدومش یه جا افتاده.

نمیدونم. درسته آدم بخاطر چیزی که فکر میکنه درسته، تلاش کنه؟

تو کتم نمیره چیزی که میخوام رو نداشته باشم. باید انقدر تلاش کنم که بهش برسم. حالا میخواد درست نباشه. کی اهمیت میده آدما دارن برای چی میجنگن؟

هزار بار به آدما فرصت میدم، یعنی انقدر ارزش ندارم که یه بار دیگه به خودم فرصت بدم؟

سال دیگه این موقع جای اینکه گریه کنم، میخندم.

نمیدونم چیکار کنم. واقعا سردرگمم. مگه چند سالمه که بخوام تصمیم‌های سخت بگیرم؟