وقتی چنل‌هایی که دارم رو میخونم، میبینم عه چقدر من. عه همون حرفی که تو ذهنم بود.

یسری آدما واقعا انگیزه‌ان. یعنی شما داری تو اوج ناامیدی، دست و پا میزنی که خودتو نجات بدی؛ یهو زندگی یه انسان کاملا رندوم رو میبینی و سرشار از امید میشی و دلت میخواد تمام توانت رو بذاری وسط و هرکاری میتونی انجام بدی تا به چیزی که میخوای برسی.

من از امروز میخوام درس بخونم. اگه کسی خواست باهم درس بخونیم؛

نمیدونم چرا انگار شهریور تموم شده و داریم میریم مهر ولی هنوز مرداد تموم نشده.

بی‌صبرانه منتظر لباس‌های گرم و نرم هستم.

هیهات!

امیدِ توی دلم هیچوقت نمیمیره.

خودم رو نجات دادم و منتظر هیچ نجات‌دهنده‌ای نموندم.

نوشته «معلومه که زندگی خیلی بی‌رحم‌تر از ماست. شاید برای همینه که نمیتونم احساس گناه کنم.»

مامانم میگه رفیق خوب میتونه از خانواده‌ام بهت نزدیکتر باشه.