خیلی توی رویاهات غرق شدی. بیا بیرون. بیا زندگی کن.

بفرستید برای کسی که کنارتونه.

یه روز فرار میکنم میرم یه جای خیلی دور. خیلی خیلی دور.

من هنوز به قول انگشتی اعتقاد دارم.

«هیچ زنی ناموس و اموال هیچ مردی نیست» و به امید روزی که شاید این گزاره برای مردم ایران و هرکسی که این ذهنیت غلط رو داره، جا بیفته.

کتاب یه چیز دیگه‌ست. کتابا از دنیای آدما میان بیرون.

مطمئن باش اگه ارزشش رو داشتی، برات میجنگیدم. اگه میبینی دور وایستادم و کاری نمیکنم یعنی ارزش نداری.

خواب هم عجیبه، موقعیت‌هایی که آرزو داشتم تو واقعیت تجربه کنم با احساس کامل و به‌یادموندنی تو خواب تجربه کردم.

آدما چیزی رو که نمی‌تونن داشته باشن یا نمی‌تونن درک کنن، مسخره میکنن.

وقتی چنل‌هایی که دارم رو میخونم، میبینم عه چقدر من. عه همون حرفی که تو ذهنم بود.

یسری آدما واقعا انگیزه‌ان. یعنی شما داری تو اوج ناامیدی، دست و پا میزنی که خودتو نجات بدی؛ یهو زندگی یه انسان کاملا رندوم رو میبینی و سرشار از امید میشی و دلت میخواد تمام توانت رو بذاری وسط و هرکاری میتونی انجام بدی تا به چیزی که میخوای برسی.