من هنوز منتظرم یه آدم درست پیدا شه که بتونیم پا به پای هم تلاش کنیم، پیشرفت کنیم، رشد کنیم، خوش بگذرونیم، به هدفامون برسیم و هزارتا چیز دیگه. درسته همه‌ی این کارارو خودم تنهایی دارم انجام میدم و خب منطقی‌ام هست ولی همیشه ته دلم منتظر روزی‌ام که همچین آدمی بیاد توی زندگیم.

مشخصه من بعضی روزا خیلی 🔋 هستم و زیاد فعالیت میکنم و بعضی روزا 🪫 هستم و اصلا پیدام نیست؟

جالبه آدما جذب شخصیت تلاشگر و زیاده‌خواه من می‌شن ولی بعد بخاطر همین ویژگی‌ها ترکم می‌کنن. چون یا نمی‌تونن پابه‌پای من تلاش کنن یا احساس خودکم‌بینی پیدا می‌کنن یا خودشون رو در رقابت با اهداف من می‌بینن و بعد سعی می‌کنن با تخریب و تحقیر من خودشون رو بالا ببرن. من این الگو رو بارها دیدم.

شما هم از خواب میپرید؟

از نو شروع کردن هیچ ایرادی نداره. ایرادی نداره برای چیزی که میخوای بجنگی. ایرادی نداره شکست بخوری و از نو شروع کنی. اصلا از زیر صفر شروع کن. به حرف هیچکس اهمیت نده و کاری که احساس میکنی درسته و توی آینده‌ات تاثیر بزرگی داره انجام بده.

یه بار برای همیشه به خودت قول بده که تمومش میکنی.

اگه تمام تلاشم رو کنم، مطمئنم که هوامو داره.

خواستی فراموشم کنی قبل‌ش بهم بگو، شاید تونستم کمکت کنم.

دیدین آدم از یه جا به بعد انگار حرفی نداره بزنه؟ الان اینجوریم. حرفی ندارم باهات بزنم.