سپهر خدابنده توی یکی از اپیزودهای صلح درون میگه «بعضی از آدما هیچ وقت متوجه نمیشن که شما چه ارزشی به زندگیشون اضافه میکنی تا زمانی که به طور کامل از پیششون میری و اون موقعست که متوجه میشن تفاوت بین آدما چیه..».

بعضی موقع یه دوست میخوام اهل غیبت باشه. زنگ بزنم بگم فلان داستان اینجوری شد، این اونجوری شد، اون یکی اونجوری شد... کلا باید یه دوستِ غیبتیِ پایه داشته باشم هرچی شد فقط به خودش بگم.

من هنوز منتظرم یه آدم درست پیدا شه که بتونیم پا به پای هم تلاش کنیم، پیشرفت کنیم، رشد کنیم، خوش بگذرونیم، به هدفامون برسیم و هزارتا چیز دیگه. درسته همه‌ی این کارارو خودم تنهایی دارم انجام میدم و خب منطقی‌ام هست ولی همیشه ته دلم منتظر روزی‌ام که همچین آدمی بیاد توی زندگیم.

مشخصه من بعضی روزا خیلی 🔋 هستم و زیاد فعالیت میکنم و بعضی روزا 🪫 هستم و اصلا پیدام نیست؟

جالبه آدما جذب شخصیت تلاشگر و زیاده‌خواه من می‌شن ولی بعد بخاطر همین ویژگی‌ها ترکم می‌کنن. چون یا نمی‌تونن پابه‌پای من تلاش کنن یا احساس خودکم‌بینی پیدا می‌کنن یا خودشون رو در رقابت با اهداف من می‌بینن و بعد سعی می‌کنن با تخریب و تحقیر من خودشون رو بالا ببرن. من این الگو رو بارها دیدم.

شما هم از خواب میپرید؟