بعضی وقتا هیچی ندارم که بگم. پوچم.

نوشته بود من همیشه فقط یه دوست بودم نه بهترین دوست و چقدر غم داشت این جمله.

من آدمه ول کردن نیستم. کم میارم، میزنم بغل ولی ول نمیکنم، جا نمیزنم. میجنگم براش.

متأسفانه باید بی‌رحمی آدم‌ها رو باور کرد. باید پذیرفت که به وقتش خیلی راحت می‌تونن صندلی رو از زیر عواطف و باورهات بکشن و حتی ثانیه‌ای به تو و جراحت‌ها و ویرانه‌هایی که واسه‌ت بجا گذاشتن فکر نکنن. دیگه حتی تصویر مخدوش و فروریخته‌ی خودشون هم واسه‌شون مهم نیست. گذر از صداقت گذر از همه‌چیزه. شرمی وجود نداره چون صداقتی در کار نبوده. پلیدی پیروز می‌شه چون جایی برای عشق نیست. زور شمع به تاریکی غار نمی‌رسه. چشمه‌ی چشم‌های تو به اندازه‌ی شستن گناهان هیچ‌کس آب نداره. بپذیر. ساده‌ست و ناامیدکننده.

سپهر خدابنده توی یکی از اپیزودهای صلح درون میگه «بعضی از آدما هیچ وقت متوجه نمیشن که شما چه ارزشی به زندگیشون اضافه میکنی تا زمانی که به طور کامل از پیششون میری و اون موقعست که متوجه میشن تفاوت بین آدما چیه..».

بعضی موقع یه دوست میخوام اهل غیبت باشه. زنگ بزنم بگم فلان داستان اینجوری شد، این اونجوری شد، اون یکی اونجوری شد... کلا باید یه دوستِ غیبتیِ پایه داشته باشم هرچی شد فقط به خودش بگم.

من هنوز منتظرم یه آدم درست پیدا شه که بتونیم پا به پای هم تلاش کنیم، پیشرفت کنیم، رشد کنیم، خوش بگذرونیم، به هدفامون برسیم و هزارتا چیز دیگه. درسته همه‌ی این کارارو خودم تنهایی دارم انجام میدم و خب منطقی‌ام هست ولی همیشه ته دلم منتظر روزی‌ام که همچین آدمی بیاد توی زندگیم.

مشخصه من بعضی روزا خیلی 🔋 هستم و زیاد فعالیت میکنم و بعضی روزا 🪫 هستم و اصلا پیدام نیست؟

جالبه آدما جذب شخصیت تلاشگر و زیاده‌خواه من می‌شن ولی بعد بخاطر همین ویژگی‌ها ترکم می‌کنن. چون یا نمی‌تونن پابه‌پای من تلاش کنن یا احساس خودکم‌بینی پیدا می‌کنن یا خودشون رو در رقابت با اهداف من می‌بینن و بعد سعی می‌کنن با تخریب و تحقیر من خودشون رو بالا ببرن. من این الگو رو بارها دیدم.

شما هم از خواب میپرید؟