دیگه شوخی بابت مسائلی که بهم استرس میدن جواب نمیده. وقتشه واقعا استرس بکشم.

یار خوب رو نمیدونم ولی خانواده‌ی خوب تمام ماجراست.

امکان نداره برای چیزی وقت بذاری، تلاش کنی، زحمت بکشی و بدون نتیجه بمونه. هیچ چیز الکی به دست نمی‌آد. اگر الکی هم به دست بیاد، الکی‌تر از دست می‌ره.

گاهی وقتا دوست نداری خودتو برا کسی توضیح بدی. خسته میشی از اینکه انقدر به احساس و تفکر بقیه اهمیت میدی‌. حالا هر بقیه ای! چه نزدیک چه دور.
انگار یه جایی دلت میخواد فقط خودت برا خودت مهم باشی. و دلت میگه بسه دیگه اهمیت دادن به اونا! حداقل فقط یه روز بسه.

عکسای خوشگل گرفتم ولی دوستی ندارم براش بفرستم. بعد الان که اینو گفتم هزار نفر پیام میدن وای بفرست و فلان. عزیزم تو اگه دوستم بودی قبل از اینا باید پیام میدادی.

Dance in your darkest moments.

There is no competition, respectfully, you could never be me and I would never want to be you.

دلم نمیخواد چیزی راجع بهش بگم. دلم میخواد تو دلِ خودم بمونه.

آیا دارم توی راه درستی قدم میذارم؟

من به خودم حق میدم بعضی روزا از خودم و زمین و زمان متنفر باشم ولی به خودم حق نمیدم که این حس بیشتر از یه روز کِش بیاد.

امروز از اون روزاست که از زمین و زمان و تمام آدما متنفرم.

یسری آدما مقاومن. هی دارن مقاومت میکنن. مقاومت میکنن که گریه نکنن، غصه نخورن، ناراحتی نکنن، عصبی نشن، رها نکنن و... من از همین آدمای مقاومم. انقدر مقاوم بودم و به روی خودم نیوردم که الان کوچیک‌ترین چیزا باعث میشه ناراحتی کنم. انگار از یه جا به بعد باطری مقاومتت تموم میشه و تو میمونی و مشکلاتی که باعث میشن ناراحتیت بروز پیدا کنه.

بعضی وقتا هیچی ندارم که بگم. پوچم.