خوابم که نمیبره حداقل پاشم به زندگیم برسم.

کاش روزا ۴۸ ساعت بود. این همه کار ریخته سرم و فقط ۲۴ ساعت تایم دارم؟

اکثراً شما خودتون تصمیم میگیرید آدما باهاتون چطور رفتار کنن.

من خیلی وقته نیستم. اصلا منو مقصر بدون. همه‌ی تقصیرا رو بنداز گردن من. من که نیستم. یعنی هستم ولی خیلی وقته رفتم و ترکت کردم. تو هم خیلی وقته نفهمیدی من از پیشت رفتم.

یادمه اون سال که زلزله اومد من شیء مهمی نداشتم که با خودم ببرم. فقط مداد و دفترم بود. بعد این همه سال، هنوزم همون مداد و دفتر برام ارزشمندترین شیء هستن.

من گم نشده بودم. من فقط توهم گم شدن رو داشتم. معلوم بود هدفم چیه. معلوم بود آینده‌ام رو چجوری میخوام. من فقط درگیر شدم؛ درگیرِ آدمای اشتباه و کارای اشتباه. الان که همه چیز برام شفاف و روشن شده دیگه دلم نمیخواد درگیرِ جیزای اشتباه باشم. میخوام برای چیزی که توی ذهنمه تلاش کنم و وقت بذارم. میخوام از تمام پتانسیلی که دارم نهایت استفاده رو ببرم.

شخصیت داشتن خیلی مهمه.(شاید بعد از چهره) شما جذب شخصیت و رفتار طرف مقابلتون میشین و اگه شخصیت مناسب و درستی داشته باشه حتی اگه چهره‌اش هم به دل نشینه بازم شما اون آدم رو یه انسان نازنازی و خوش برخورد میبینید و انگار ته دلتون جا باز کرده.

دیگه شوخی بابت مسائلی که بهم استرس میدن جواب نمیده. وقتشه واقعا استرس بکشم.

یار خوب رو نمیدونم ولی خانواده‌ی خوب تمام ماجراست.

امکان نداره برای چیزی وقت بذاری، تلاش کنی، زحمت بکشی و بدون نتیجه بمونه. هیچ چیز الکی به دست نمی‌آد. اگر الکی هم به دست بیاد، الکی‌تر از دست می‌ره.

گاهی وقتا دوست نداری خودتو برا کسی توضیح بدی. خسته میشی از اینکه انقدر به احساس و تفکر بقیه اهمیت میدی‌. حالا هر بقیه ای! چه نزدیک چه دور.
انگار یه جایی دلت میخواد فقط خودت برا خودت مهم باشی. و دلت میگه بسه دیگه اهمیت دادن به اونا! حداقل فقط یه روز بسه.