نه عزیزم. دیگه نمیتونم کوتاه بیام. دیگه نمیتونم بگم اشکال نداره حالا. دیگه نمیتونم ناراحتیم رو پنهون کنم. از این به بعد ناراحتم کردی نه قرار بلاکت کنم، نه باهات بد حرف بزنم نه حتی قهر کنم فقط ارتباطم رو باهات قطع میکنم. مگه قرار چقدر زندگی کنم که نصفش رو به ناراحتی بابت رفتارای مزخرف تو بگذرونم؟

استرس و اضطرابی ‌که این روزا داره بهم وارد میشه انقدر زیاده که ممکنه یهو بشینم وسط خیابون گریه کنم.

از آدم حسابی بودن سینا ساعی هر چقدر بگم کم گفتم.

یادت نره چقدر جون کندی تا از یسری مشکلات و مسائل بگذری. یادت نره چقدر بعضی از درسای زندگی برات سخت بود ولی تلاش کردی که باهاشون کنار بیای و یادشون بگیری. با یه اشتباه تکراری، برنگرد به اون گذشته‌های تلخ.

خسته از این که تو بهترین سه ماه سالیم.

عزیزم من اگه بهت اهمیت میدم چون خودم خواستم چون احساس کردم ارزش این رو داری که بهت اهمیت بدم و اگه احساس کنم ارزشش رو نداری، اهمیت نمیدم.

هیچ‌کس نمی‌دونه تو چند بار خودتو ترمیم کردی تا زندگی امروزت رو داشته باشی. ممکنه همین الآن هم در حال ساختن خودت باشی و دیگران زود راجع‌بهت تصمیم بگیرن. خودت رو دست‌کم نگیر و به خودت ایمان داشته باش یه روزی می‌رسه که آدما از حرفا و کاراشون پشیمون می‌شن ولی دیگه تو رو از دست دادن.

عاشق کشیدن خط و مرزای جدیدم. هی محدود‌‌ه‌های جدید مشخص کنم. این یعنی بزرگ شدم و رشد کردم. یعنی خیلی چیزارو دارم عوض میکنم و دلم تغییر میخواد.

نجات دهنده یکم کمالگراست وگرنه بلاخره که نجات میده.