خطاب به من گفت
آنچه را که غمگینت میکند فاش نکن!
مگر برای آن کسی که مدام خوشحالت میکند...

خسته از کلماتی هستم که به اندازه‌ی من در توصیف و تخلیه‌ی‌ این سر پرسودا ناتوانن، پس پناه می‌برم به موسیقی بی‌کلام، به شوپن و چایکوفسکی، به لطفی و نوای محزون تارش، به کلهر و گریه‌ی کمانچه‌ش، به غرق شدن و معلق بودن توی فضایی خالی از کلمات.

داریوش گوش میدم چون اقبالی ندارم.

جالبه اقبالی ام و اقبالی ندارم*

تازه دوستامم به عنوان یه بختیاری
بختی یارشون نیست*

تنها راه پیروز شدن در برابر یک فرد سمی
بازی کردن نیست
ترک کردن زمین بازیشه.

با تشکر از اخلاقم که باعث شده تو این شرایط لااقل مشکلات عاطفی نداشته باشم

بعضی وقتا میشینم فکر میکنم
چقدر خاکی رفتار کردم با آدما
و چقدر خاک رفته تو چشمام بخاطرش.

تو میگی خدا بزرگه.ماهو میده به شبِ من
0:35

همیشه موقع توضیح دادن ناراحتیم، عمیق‌تر گریم می‌گیره. تا نسبت به زمانی که ناراحت شدم. نمی‌دونم شاید چون حرف زدن راجع به غمی که‌ تجربه کردم، یعنی دوباره لمس کردنش.

اونقدر همه چیو سخت کردی که دیگه حتی نمی‌شه برات آهنگ فرستاد.

گرچه با هر دم فرو دادیم بغض خویش را
لاجرم خواهد شکست این بغض با هر بازدم

هرچی بیشتر می‌گذره بیشتر دلم می‌خواد برخلاف شخصیتم ساکت باشم و در مورد هیچی با هیچکس حرف نزنم.

زندگی تو ایران کلا در تعلیقه. همه‌ش گیر اینی کی برق می‌ره؟ کی جنگ می‌شه؟کی حقوق می‌دن؟ کی زندگی می‌کنیم؟