من‌ و‌ استرس وسط یک مکالمه‌ بی‌پایان «تو ول کن تا من ول کنم» گیر افتادیم.

داشتم با یکی از همکارا حرف میزدم یهو چشمم خورد به تتوی روی تنش...

"نکند این همه بد قلب مرا سست کند"

بعد خوندن این جمله انگار هیچ صداییو دیگه نمیشنیدم...
دلم میخواست قشنگی و عمق این جمله رو یجایی به یادگار بزارم.

‏من آدم ضعیف رو تحمل نمی‌كنم، حتی اگه خودم باشم.

آدم وقتی اخبار رو کنار هم می‌ذاره، یه سؤال مدام توی ذهنش تکرار می‌شه؛ چرا این‌قدر سهم ما از زندگی، اضطرابه؟ یه روز نگرانی از جنگ، یه روز نگرانی از آینده، یه روز دغدغه‌ی نون، یه روز ترس از خبر بعدی. انگار سال‌هاست بیشتر از اینکه زندگی کنیم، منتظر تموم شدن یک بحرانیم تا بحران بعدی از راه برسه.
ما نسل عجیبی شدیم؛ نسلی که بیشتر از سنش، خستگی به دوش می‌کشه. نسلی که یاد گرفته با دلواپسی بخوابه و با امیدهای کوچیک بیدار بشه. نسلی که برای آرزوهاش مدام صبر کرده، برای آرامش منتظر مونده و برای روزهای بهتر، فقط امیدوار بوده.
شاید سخت‌ترین بخش ماجرا این باشه که کم‌کم به این همه فشار عادت می‌کنیم؛ به خبرهای تلخ، به نگرانی‌های بی‌پایان، به این حس که هر بار می‌خوایم نفسی راحت بکشیم، اتفاق تازه‌ای از راه می‌رسه. اما هیچ انسانی برای این حجم از اضطراب ساخته نشده. زندگی قرار نبود مسابقه‌ی دووم آوردن باشه. قرار بود جایی باشه برای خندیدن، برای ساختن خاطره، برای زندگی کردن؛ نه فقط زنده موندن.

2:05

ببخشید پیامتو دیر دیدم،بالای کوه بودم.
(کوهی از کارو و تلاش و تمرین و فکرو خیال)

ببین منو
خراب آن کس که آبادت نخواهد
خب؟

دیگر به فکر از بین بردن غم‌هایم نیستم
حالا بیشتر به دنبال پیدا کردنِ شادیِ کوچکی هستم در کنار همین غم‌ها.

من به‌جای بوسیده شدن و به‌جای نوازش شدن
گزیده شده ام…
می‌گویند زهرِ هر گزیدنی بالاخره راهش را به جانِ آدم پیدا می‌کند.
شاید برای همین است که هر کس گزیده می‌شود افکارو و و انسان ها در ذهنش دندان درمی‌آورند.
آن‌قدر که بتواند هر چیزی یا
هر کسی را بگزد یا که نگزد...

وقتی بفهمی آدما فقط بر اساس سطح درک خودشون همه چیزو می‌بینن از توضیح دادن دست می‌کشی.

کاش رویابافی هامو بذارم کنار و بپذیرم زندگی عادی یعنی پر از دغدغه و مشکلِ.

غم محترمی برایت آرزو می‌کنم، که ناچارا در اندوه‌های مسخره، خودت را تباه نکنی.