گاها دلم تنگ میشه. نه برای آدم‌ها، برای منی که در مقابلشون بودم.

بهش رسیدی و دیدی اون چیزی که فکر میکردی نبود و حتی یه هیولای نفرت انگیز بود
پس برای تصوری که داشتی سوگواری میکنی.

آیا ما واقعا برای پدیده ها، اشیا و انسان ها سوگواری میکنیم
یا برای استفاده ای که برامون داشتند؟

اشتباهت اینکه تعریفت از خودت بر اساس تعریف ادما از توعه.

آیا وجدان رو از دست دادی یا صرفا چون زخمی هستی درد بقیه برات بی مفهومه ؟

هیچوقت نمیفهمی شرایط چقدر اذیتت کرده تا اینکه ازش میای بیرون

ولی جدی بعضی از ادما رو انگار از رو یه پترن ساختن

جالبه که بزرگ‌ترین سوگواری هاهم یکروزی به مسائلی تبدیل میشن که میتونیم بهشون بخندیم .

البته ما دلقکیم و از همچی جوک میسازیم
ولی خب

امروز هلو کیتی نیستم
خداحافظ سگ ام.

روتین‌سازی واقع‌گرایانه و بالغانه‌ست.
«انگیزه» تصویر خر و هویج رو برای من تداعی می‌کنه.

ولی خب وقتی تو لجنی چه بخوای چه نخوای باهاش قاطی میشی

مهم اینکه خودتو زود بکشی بیرون

بدون بوس و لالایی خوابیدن در شان یک انسان فرهیخته نیست.

ما لالا هستیم.

کینه ای ترین آدم ها
افراد باهوشی هستن که به موفقیت نرسیدن.

شبیه موش بود😭