در واقع لایف استایلی که داشتن اسب جز عادی ای ازش هست رو میخوام
دیدید از یه چیزی خوشحالید ولی چون میدونید قراره به پایان برسه دیگه حتی اون لحاظات هم خوش نمیگذره؟
Forwarded from جایی همین نزدیکی ها
گاها دلم تنگ میشه. نه برای آدمها، برای منی که در مقابلشون بودم.
بهش رسیدی و دیدی اون چیزی که فکر میکردی نبود و حتی یه هیولای نفرت انگیز بود
پس برای تصوری که داشتی سوگواری میکنی.
پس برای تصوری که داشتی سوگواری میکنی.
آیا ما واقعا برای پدیده ها، اشیا و انسان ها سوگواری میکنیم
یا برای استفاده ای که برامون داشتند؟
یا برای استفاده ای که برامون داشتند؟
آیا وجدان رو از دست دادی یا صرفا چون زخمی هستی درد بقیه برات بی مفهومه ؟