Η “Νύχτα των Αμαζόνων” (1936–1939) υπήρξε μια από τις πιο λαμπρές αλλά και αποκαλυπτικές πτυχές του εθνικοσοσιαλιστικού πολιτισμού. Το θέαμα που διοργανωνόταν στους κήπους του ανακτόρου Nymphenburg στο Μόναχο συνδύαζε μουσική, χορό, θεατρικές σκηνές και αισθησιακές επιδείξεις για να τιμηθεί η παράδοση, ο πολιτισμός και το αισθητικό πρότυπο των Αρίων. Υπήρξε η πιο λαμπρή γιορτή του Μονάχου, προσελκύοντας επισκέπτες από όλο τον κόσμο για να θαυμάσουν την πολιτισμική ανωτερότητα της Ευρώπης.

Κάθε χρόνο οι κορυφαίοι καλλιτέχνες, οι εμπειρότεροι ιππείς και οι ομορφότερες κορασίδες του Ράιχ συγκεντρώνονταν για να αναβιώσουν την ηρωική κληρονομιά των Αμαζόνων και το κάλλος της ευρωπαίας γυναίκας. Η εκδήλωση περιελάμβανε σκηνές εμπνευσμένες από την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και τους γερμανικούς θρύλους παρουσίαζαν την ιστορική και βιολογική μας συνέχεια, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη, η πειθαρχία και η ομορφιά υπηρετούσαν το ιδανικό του Φυλής.

Με τη μεγαλοπρέπεια και τα τολμηρά αισθησιακά της σκηνικά, η Νύχτα των Αμαζόνων αποδείκνυε σε εχθρούς και φίλους ότι το Ε/Σ καθεστώς μόνο συντηρητικό δεν ήταν. Την ίδια στιγμή που οι φιλελεύθεροι και οι μπολσεβίκοι μιλούσαν αορίστως για "πρόοδο", κρατώντας τις κοινωνίες τους δέσμιες σε μια ασφυκτική πολιτισμική ρηχότητα αλλά και σε παρωχημένους ψευδοηθικισμούς, ο εθνικοσοσιαλισμός συνδύασε το μεγαλείο της αρχαιότητας με τη μοντέρνα τέχνη, αποδεικνύοντας ότι η παράδοση και η πρόοδος μπορούν να συμβαδίσουν αρμονικά.

Με αφορμή σχόλιο φίλου στην προηγούμενη ανάρτηση για τη Νύχτα των Αμαζόνων, είναι απαραίτητη η εξής διευκρίνιση.

Τα αισθησιακά σκηνικά της εν λόγω εορτής δε συνδέονται με τη σεξουαλική ελευθεριότητα που προωθεί ο σύγχρονος κόσμος. Το ημίγυμνο γυναικείο σώμα ήταν πρότυπο έμπνευσης και καλαισθησίας, αποτυπώνοντας την ιδεώδη ομορφιά, όπως διακρίνουμε στις μορφές του Πραξιτέλη ή στις τοιχογραφίες της Πομπηίας. Συνδέεται με την αρχαιοελληνική αντίληψη του συμμετρικού σώματος, αλλά και της αρμονίας ύλης - πνεύματος. Είναι το σώμα που θα γεννήσει τους μελλοντικούς ήρωες της φυλής. Δεν είχε τον εκφυλιστικό χαρακτήρα που αντιλαμβάνεται σήμερα ο κόσμος υπό την επίδραση της χριστιανικής ηθικής. Τουναντίον, σχετίζεται με την ευγονία και την αρετή.

Πρόκειται για αισθητικό πρότυπο που αντλήθηκε από τη σπαρτιατική κοινωνία, όπου οι γυναίκες ήταν χειραφετημένες για τα δεδομένα της εποχής και γυμνάζονταν δημοσίως για να έχουν σωματική ευρωστία και να γεννούν υγιή παιδιά. Σε θρησκευτικές εορτές, όπως τα Υακίνθια, ή και σε αγώνες χορού, οι γυναίκες εμφανίζονταν ημίγυμνες. Ήταν κομμάτι της σπαρτιατικής αγωγής, η οποία αναβίωσε στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία.

Τον Μάρτιο του 1943 συγκροτήθηκε από την κυβέρνηση Λογοθετόπουλου η Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλίτικης Περιουσίας (ΥΔΙΠ), η οποία ανέλαβε τη δήμευση και τη διαχείριση της κινητής και ακίνητης περιουσίας της Εβραϊκής Κοινότητας Θεσσαλονίκης. Η ΥΔΙΠ, βάσει του νόμου 205/1943, μεταβίβασε σημαντικό τμήμα των δημευμένων περιουσιών σε Έλληνες πολίτες με το καθεστώς της μεσεγγύησης. Οι ιδιοκτησίες αυτές θεωρήθηκαν κρατική περιουσία και διατέθηκαν σε αστέγους, πρόσφυγες και ανέργους της πόλης, στο πλαίσιο μιας φιλολαϊκής πολιτικής που εφαρμόστηκε για την αντιμετώπιση παλαιότερων κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων (πυρκαγιά του 1917, προσφυγικό κύμα του 1922, οικονομική κρίση του 1932). Πολλά εκ των κεντρικότερων ακινήτων δόθηκαν στην οργάνωση Τρία Έψιλον, όπως και σε άλλα εθνικιστικά κινήματα που είχαν διωχθεί από το αγγλόδουλο καθεστώς της 4ης Αυγούστου.

Όσο ζοφερός κι αν είναι ο σύγχρονος κόσμος, τέτοια παραδείγματα μας δείχνουν ότι υπάρχουν ακόμα υγιή κύτταρα μέσα στις νοσηρές ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ότι αχνοφαίνεται ακόμα κάποια ελπίδα σε αυτή τη νεολαία. Ότι δεν έχουμε πει ακόμα την τελευταία μας λέξη. Η νεαρή, δρώντας σαν επίγονος του Γουίλιαμ Γουάλας, δεν έσωσε απλώς την αδερφή της. Έσωσε την αξιοπρέπεια της Λευκής Ευρώπης.

Το παραπάνω απόσπασμα από το αρχείο της ΕΡΤ προέρχεται από ντοκιμαντέρ για τους ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Ένα καθαρά προπαγανδιστικό φιλμ που προσπαθεί να περάσει εκ του πονηρού εντυπώσεις στους ημιμαθείς τηλεθεατές.

Πιο συγκεκριμένα, αναφέρουν σκωπτικά ότι η θεωρία της άριας ανωτερότητας υπέστη πλήγμα με την επιτυχία του Όουενς ενώπιον του διεθνούς κοινού και του Hitler. Αυτό αυτό που "ξέχασαν" όμως να πουν είναι ότι η Γερμανία κέρδισε τα περισσότερα μετάλλια της διοργάνωσης (101 συνολικά εκ των οποίων τα 38 ήταν χρυσά) μακράν της δεύτερης χώρας που ήταν οι ΗΠΑ με 50 μετάλλια.

Μπορεί λοιπόν να συγκινούνται οι πάσης φύσεως αντιρατσιστές με την επιτυχία του Όουενς (ο οποίος, σημειωτέον, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι οι "ναζί" του συμπεριφέρθηκαν πολύ ευγενέστερα από τους "συμπατριώτες" του..) σε συγκεκριμένα αθλήματα όπου οι μαύροι αθλητές έχουν ευνοϊκή γενετική προδιάθεση (όπως οι Σλάβοι στην άρση βαρών και οι Σκανδιναβοί - Αγγλοσάξονες στην κολύμβηση π.χ), αλλά τα συνολικά αποτελέσματα κάθε άλλο παρά κατέρριψαν την Ιδέα της άριας ανωτερότητας. Ίσα ίσα που την επιβεβαίωσαν εμφατικά.

Ως εθνικοσοσιαλιστές βέβαια, θεωρούμε ότι η φυλετική ισχύς δεν έγκειται σε αθλητικές επιδόσεις αλλά στο πεδίο που ανέλυσε διεξοδικότατα ο Χίτλερ στο εμβληματικό του βιβλίο, προσδιορίζοντας τον Άριο ως τον Προμηθέα της ανθρωπότητας: Στον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. Αφού επικαλούνται όμως διαρκώς το συγκεκριμένο στιγμιότυπο της ιστορίας, έπρεπε να δοθεί και η ανάλογη απάντηση.

Αξίζει τέλος να αναφέρουμε ότι στους πρότερους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932, η Γερμανία κατέκτησε μόλις 20 μετάλλια. Πώς εξηγούν άραγε οι φιλελεύθεροι, μπολσεβίκοι και ακροδεξιοί αντιναζι αυτή την τόσο ραγδαία πρόοδο; Μέσα σε μόλις τρία έτη, δεν αναβίωσε απλώς η σπαρτιατική διαπαιδαγώγηση και το ολυμπιακό ιδεώδες. Η Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση αναγέννησε κάθε κύτταρο του έθνους: από την οικονομία και τον πολιτισμό μέχρι την ιατρική και τον αθλητισμό.

Φανταστείτε μόνο σε τι επίπεδα θα είχε φτάσει ο εθνικοσοσιαλισμός αν δε φρόντιζαν τα γνωστά ιερατεία να τον "σκοτώσουν" επιστρατεύοντας κάθε τους δημιούργημα..

Η μεταφυσική θεώρηση του Χίτλερ από τον Καρλ Γιουνγκ
Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο στον παρακάτω σύνδεσμο από τη σελίδα μας
https://x.com/iaxi_ns/status/1963977943517921665

Ανάρτηση πανο σε πεζογέφυρα των Αθηνών σχετικά με το νέο σκάνδαλο στην Κρήτη. Ενάντια στη δυσωδία της μεταπολίτευσης.

Ο Γεώργιος Ρόκγουελ κατακεραυνώνει τους ψοφοδεείς συντηρητικούς.
*Από το δεύτερο τεύχος του εντύπου μας

Ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ για την αλλαγή της άρχουσας τάξης στη Σοβιετική Ρωσία

"Ο Ταταρος -Καλμύκος Λένιν και ο Εβραίος Τρότσκι αντικαταστάθηκαν από τον Καυκάσιο Στάλιν, έναν ευέξαπτο και αρχομανή παλιό κομμουνιστή, που δεν είχε τίποτα κοινό με την ρωσική αγροτιά. Ο μπολσεβικισμός δεν σημαίνει την αναγέννηση ενός «νέου έθνους» –αυτό είναι λογοτεχνική φαντασία– αλλά μια εισβολή μογγολικού αίματος από τις στέπες, όπως ακριβώς το είχε φέρει κάποτε ο Τζένγκις Χαν μέχρι τον Βόλγα. Σημαίνει μια τρομερή απώλεια αίματος για το βόρειο-σλαβο-γερμανικό στοιχείο που δημιουργεί πολιτισμό. Ο μπολσεβικισμός είναι ο σύντροφος της εβ****ης καταστροφής ενάντια σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό κόσμο."

Στην Εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία, η έννοια Weltanschauung νοείται κυριολεκτικά ως "βλέπω τον κόσμο" . Ωστόσο, το "βλέπω" δεν σημαίνει μόνο "βλέπω με τα μάτια", αλλά περιλαμβάνει την εσωτερική θέαση και την πνευματική αντίληψη του κόσμου.

Ο τιμημένος αετός του Τρίτου Ράιχ

Ο επιβλητικός αετός με τα απλωμένα φτερά, ως σύμβολο δύναμης, είναι γνωστός από την αρχαιότητα. Οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι τον ταύτιζαν με τους υπέρτατους θεούς: τον Δία και τον Jupiter. Ενσαρκώνει την ηλιακή ενέργεια, τη δύναμη και την υπερβατική φύση. Συχνά γινόταν η ενσάρκωση του ουράνιου θεού: αν ένας θεός μεταμορφωνόταν σε πουλί, θα ήταν μόνο ένα, ο αετός. Ως έμβλημα, ο αετός χρησιμοποιήθηκε από σημαντικές ιστορικές προσωπικότητες, όπως ο Ναπολέων Βοναπάρτης.

Ο αετός επίσης συμβολίζει τη νίκη του ανώτερου πνεύματος επί της γήινης φύσης: το πέταγμα στον ουρανό δεν είναι τίποτε λιγότερο από την επιδίωξη των υψών, την κατάκτηση των αδυναμιών και των παθών του ανθρώπου· τη θέληση να αφήσει κανείς το αποτύπωμά του, να παραμείνει στην αιωνιότητα.

Ύστερα από 400 χρόνια οθωμανικού ζυγού, το μίσος του γένους κόχλαζε ακατασίγαστο. Μίσος για την Πόλη που έπεσε, για το παιδομάζωμα, για την ταπείνωση αιώνων. Η φλόγα φούντωνε στην ψυχή και τη συνείδηση της Φυλής, γενιά προς γενιά, μέχρι που ξέσπασε στην Τριπολιτσά. Εκεί, στο κέντρο της Πελοποννήσου, οι Έλληνες δεν πολέμησαν μόνο για νίκη. Πολέμησαν για λύτρωση.

Η Άλωση της Τριπολιτσάς δεν ήταν απλά μια μάχη. Ήταν μια κραυγή, ένα ξέσπασμα τετρακοσίων ετών πόνου, οργής, και ελπίδας. Η βία που ακολούθησε, όχι μόνο δεν τρόμαξε, αλλά ενέπνευσε τον «Ύμνο εις την Ελευθερία», τον εθνικό μας ύμνο που φωνάζει περήφανα την οργή και τη δίψα για λευτεριά.

Δεν ήταν βαρβαρότητα. Ήταν κάθαρση. Η Τριπολιτσά ήταν το ξέσπασμα της ψυχής ενός λαού που δεν άντεχε άλλο. Αυτή η μέρα έμεινε χαραγμένη, όχι μόνο στη δική μας μνήμη, αλλά και σ’ εκείνους που ακόμα την τρέμουν. Οι Τούρκοι τη χαρακτηρίζουν «γενοκτονία», μα ξέρουν καλά τι σημαίνει η Τριπολιτσά: την ψυχική δύναμη ενός λαού που δεν υποτάσσεται..

Από συναγωνιστή στο Βελιγράδι

Μια σημαντική μαρτυρία από τα απομνημονεύματα του φυσιοθεραπευτή του Χίμλερ, Felix Kersten -τα οποία καλύπτουν τη χρονική περίοδο 1940 -1945- σχετικά με το μέλλον της Ρωσίας σε περίπτωση που είχε επικρατήσει ο εθνικοσοσιαλισμός στον Β.Π.Π.. Ενώ η επίσημη καθεστωτική αφήγηση (την οποία αναπαράγουν πρόθυμα και διάφοροι καλοθελητές φορώντας τον μανδύα του εθνικισμού..) μας παρουσιάζει έναν Χίτλερ που σκόπευε να εξοντώσει τους Σλάβους και να εποικίσει τα εδάφη τους με γερμανικούς πληθυσμούς, ο Χίμλερ σκιαγράφησε στον Kersten ένα εντελώς διαφορετικό μέλλον για τη Ρωσία, αναφέροντας ότι, ύστερα από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, τα εδάφη θα επιστρέφονταν στον απελευθερωμένο ρωσικό λαό.

"Όταν ο μπολσεβικισμός θα είχε εξαλειφθεί από τη Ρωσία, τα Δυτικά Εδάφη θα περνούσαν προσωρινά στη γερμανική διοίκηση, με ένα σύστημα παρόμοιο με τις μαρκιονίες που είχε εφαρμόσει ο Καρλομάγνος στα ανατολικά της αυτοκρατορίας του. Η Γερμανία θα ακολουθούσε μεθόδους παρόμοιες με εκείνες της Αγγλίας, που είχε μετατρέψει τις αποικίες της σε αυτοδιοικούμενες περιοχές. Όταν η ειρήνη και η οικονομική ευημερία θα είχαν αποκατασταθεί πλήρως, τα εδάφη αυτά θα επιστρέφονταν στον ρωσικό λαό, ο οποίος θα ζούσε εκεί με πλήρη ελευθερία. Παράλληλα, θα υπογραφόταν μια ειρηνευτική και εμπορική συνθήκη διάρκειας 25 ετών με τη νέα κυβέρνηση."

Τα δύο ανίψια του Χίτλερ

Στον απόηχο των γεγονότων του Β.Π.Π., η ιστορία της οικογένειας Χίτλερ αποκαλύπτει την αιώνια μάχη μεταξύ αίματος και προδοσίας. Ο Alois Hitler, ετεροθαλής αδελφός του Αδόλφου Χίτλερ, έφερε στον κόσμο δύο γιους που έμελλε να χαράξουν εκ διαμέτρου αντίθετες πορείες και να αφήσουν ένα τελείως διαφορετικό αποτύπωμα στην ιστορία.

Ο William Patrick Hitler, γεννημένος το 1911 στο Λίβερπουλ από Ιρλανδή μητέρα, μεγάλωσε εκτεθειμένος στις δηλητηριώδεις επιρροές του βρετανικού φιλελευθερισμού. Επισκέφτηκε τη Γερμανία μόνο για να εκμεταλλευτεί τη συγγένειά του με τον Χίτλερ, ζητώντας δουλειές και προνόμια. Όταν απορρίφθηκε με τα αξιοκρατικά κριτήρια που πρεσβεύει ο εθνικοσοσιαλισμός, στράφηκε εναντίον του θείου του, δημοσιεύοντας συκοφαντικά άρθρα σε εχθρικές εφημερίδες. Το 1939, μετανάστευσε στην Αμερική, τη γη της υλιστικής παρακμής, και το 1944 εντάχθηκε στο αμερικανικό ναυτικό, πολεμώντας ενάντια στο αίμα και την πατρίδα του. Μετά τον πόλεμο, άλλαξε όνομα σε Στιούαρτ-Χιούστον για να κρύψει την κληρονομιά του, ζώντας στη Νέα Υόρκη μέχρι το τέλος της ζωής του.

Στον αντίποδα, Ο Heinrich Heinz Hitler υπήρξε ένα πρότυπο άριου θάρρους και αφοσίωσης στο αιώνιο ιδεώδες του αίματος και της γης. Γεννήθηκε το 1920 στο Αμβούργο από το δεύτερο γάμο του Αλόις Χίτλερ. Αν και ανηψιός του Χίτλερ, δεν απολάμβανε κανένα απολύτως προνόμιο. Ήταν φανατικός υποστηρικτής του θείου του, όντας ενεργό μέλος της Hitler Jugend. Aποφοίτησε από την Εθνική Πολιτική Ακαδημία "Napola" στο Μπάλενσντεντ το 1938, ακολουθώντας σταδιοδρομία αξιωματικού. Κατά τον Β.Π.Π. κατατάχθηκε στη Βέρμαχτ, πολέμωντας σε μονάδα πυροβολικού. Του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς Σταυρός Δευτέρας Τάξεως για τη δράση του. Το 1942 αιχμαλωτίστηκε από τους Σοβιετικούς στο Ανατολικό Μέτωπο. Πέθανε την ίδια χρονιά σε σοβιετικό στρατόπεδο αιχμαλώτων, ύστερα από σκληρά βασανιστήρια λόγω της άρνησής του να συνεργαστεί. Η είδηση του θανάτου του πλήγωσε βαθιά τον Χίτλερ, αλλά αποσιωπήθηκε από το καθεστώς για να μην καμφθεί το ηθικό του στρατεύματος. Ο τόπος ταφής του παραμένει άγνωστος μέχρι και σήμερα