Μια οφειλόμενη απάντηση

Κατά τη διάρκεια της "κατοχής" - απελευθέρωσης οι Γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές, έχοντας υψηλό αίσθημα ευθύνης για την πολιτισμική κληρονομία του τόπου αλλά και την ασφάλεια των Θεσσαλονικέων πολιτών, προέβησαν σε εικαστική επικάλυψη του Λευκού Πύργου για να τον προστατέψουν από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων. Το καμουφλάρισμα περιελάμβανε ζωγραφικές παραστάσεις δέντρων και σπιτιών.

Η ψυχοπαθολογία του ακροδεξιού (με αφορμή τη χτεσινή επέτειο)

Στον απόηχο της χτεσινής επετείου, αξίζει να σταθούμε όχι τόσο στον Δραγούμη αλλά στους δραγουμικούς. Πρόκειται για προσωπολάτρες ακραίου βαθμού, οι οποίοι έχουν κατασκευάσει νοερά έναν "δικό τους Δραγούμη" που δεν ανταποκρίνεται στον πραγματικό, απλά και μόνο για να διατηρήσουν τις ψευδαισθήσεις που μαστίζουν τον "χώρο". Η τάση αυτή (που παρατηρείται έντονα και στην περίπτωση του Μεταξά) δεν οφείλεται απλά στην τύφλωση του φανατισμού, αλλά και σε συγκεκριμένα πολιτικά - εκδοτικά συμφέροντα που εδράζονται στις γνωστές ακροδεξιές μυθοπλασίες.

Η διαφορά μας με όλο αυτόν τον συρφετό είναι ότι προσπαθούμε μελετάμε τις προσωπικότητες της ιστορίας σφαιρικά, με βάση τα γραφόμενα και τις ενέργειές τους, λαμβάνοντας υπόψη το ιστορικό πλαίσιο της εκάστοτε περιόδου. Αυτοί προτιμούν να απομονώνουν συγκεκριμένες φράσεις -από την πρώιμη κυρίως φάση των προσωπικοτήτων-, οι οποίες κυκλοφορούν ακολούθως στο διαδίκτυο ως μιμίδια, σπέρνοντας έτσι την ημιμάθεια (πολλές εξ αυτών των φράσεων είναι επινοήσεις που δεν έχουν ειπωθεί ποτέ στην πραγματικότητα).

Όταν όμως αντικρίσουν μια πιο ολιστική και πραγματιστική προσέγγιση της ιστορίας σκούζουν εκνευρισμένοι, γιατί, όπως έλεγε ο Πλάτωνας, οι άνθρωποι προτιμούν τις ψευδαισθήσεις από την αλήθεια. Μπαίνουν έτσι στην ψυχοπαθολογική κατάσταση που ονομάζεται άρνηση της πραγματικότητας. Είναι ένας ασυνείδητος αμυντικός μηχανισμός διά του οποίου "προστατεύουν" την ταυτότητα ή την προσωπικότητα με την οποία έχουν ταυτιστεί υπαρξιακά. Οι νοσούντες απεμπολούν κάθε ικανότητα κριτικής σκέψης, επιτιθέμενοι λυσσωδώς σε όσους "αποδομούν" τα ινδάλματά τους. Πρόκειται για μια νοσηρή κατάσταση βαθιάς εσωτερικής σύγκρουσης.

Ως κίνημα έχουμε χρέος να προστατέψουμε τους νεότερους συναγωνιστές από αυτή την αρρωστημένη "παρακαταθήκη" που διαιωνίζεται σαν ιός λόγω των γνωστών συμφερόντων που τρέφονται από την αστική ακροδεξιά για να κρατούν τον χώρο σε κατάσταση διαρκούς αποβλάκωσης. Και θα το πράξουμε με κάθε κόστος...

Ο Χίτλερ, ο Κεμάλ Ατατούρκ και οι ακροδεξιοί τενεκέδες
Ένα οφειλόμενο άρθρο - απάντηση προς όσους προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Χίτλερ ως "τουρκόφιλο λάτρη του Κεμάλ Ατατούρκ". Λόγω της έκτασης του κειμένου, αντί να γραφτεί στην παρούσα σελίδα, παρατίθεται σύνδεσμος για την ανάγνωσή του στο FB όπου μπορεί να διαβαστεί με περισσότερη ευχέρεια
https://www.facebook.com/61550510247512/posts/pfbid02bEPfLXCjUfMBhY2V8CKvYNLZ87prmdzoHFagwG7hQCnNRGYcYRLwAiF1xcwwpnM4l/?app=fbl

"Ντάξει, μπορεί να ήταν αγγλόδουλος ο Μεταξάς, αλλά έφτιαξε κοινωνικό κράτος".
Τιμή και δόξα στο καθεστώς της Ελληνικής Πολιτείας που ξεσκέπασε τους πατριδοκάπηλους απατεώνες της τότε ακροδεξιάς.

Η επιχειρηματολογία του μαρξιστοφιλελεύθερου εσμού αρχίζει και τελειώνει στις "φτηνές" ετικέτες που έχει μάθει να ψελλίζει στερεοτυπικά. Οι ετικέτες τους τιμή μας και τιμή μας η πίστη.

«Δε μετανιώνω για τίποτα. Ό,τι και να μου κάνετε θα έρθει η μέρα που θα σταθώ ενώπιον της κρίσης του Αιώνιου Θεού. Σε Αυτόν θα δώσω λογαριασμό για τις πράξεις μου και ξέρω ότι θα με κηρύξει αθώο. Θεωρώ την τιμή μου ανώτερη αξία από την ελευθερία μου».

Η νεαρή που παριστάνει την influencer, είτε από άγνοια είτε εκ του πονηρού, συγχέει τη διαχρονική έννοια και κατάσταση των συνόρων με τα εθνικά κράτη, ισχυριζόμενη ότι πρόκειται για νεωτερικό εφεύρημα που δεν υφίστατο παλαιότερα

Σύνορα ανέκαθεν υπήρχαν. Όχι μόνο στις ανθρώπινες κοινωνίες αλλά και στο ζωικό βασίλειο. Ίσως όχι πάντα υπό μορφή επισήμων χαρτογραφημένων οριοθετήσεων με γεωμετρική ακρίβεια. Τόσα βασιλεία, τόσες αυτοκρατορίες και τόσες πόλεις κράτη όριζαν ξεκάθαρα το μέχρι πού εκτείνεται η εξουσία τους, επιδιώκοντας παράλληλα τη διεύρυνση του ζωτικού τους χώρου. Υπήρχαν άλλωστε και γεωπολιτικές σφαίρες επιρροής, γκρίζες ζώνες και διεθνείς συνθήκες.

Στις συνθήκες ανάμεσα στις ελληνικές πόλεις κράτη τα σύνορα χαράσσονταν πάνω σε λίθινες στήλες, τα λεγόμενα οροθέσια. Αποτελούσαν μια διεθνώς παγιωμένη και αποδεκτή κατάσταση. Άλλοτε ήταν τεχνητά (πχ το Σινικό Τείχος στην Κίνα ή τα τείχη των ελληνικών πόλεων κρατών) κι άλλοτε φυσικά (ο Δούναβης πχ ήταν το φυσικό σύνορο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας).

Σα να μην πέρασε μια μέρα. Η αντιφασιστική νίκη "των λαών" συνεχίζεται και οι Ρωσοαμερικανοι επικυρίαρχοι διαμοιράζουν εδάφη της Ευρώπης με τη συνενοχή των "ηγετών" της.

Η “Νύχτα των Αμαζόνων” (1936–1939) υπήρξε μια από τις πιο λαμπρές αλλά και αποκαλυπτικές πτυχές του εθνικοσοσιαλιστικού πολιτισμού. Το θέαμα που διοργανωνόταν στους κήπους του ανακτόρου Nymphenburg στο Μόναχο συνδύαζε μουσική, χορό, θεατρικές σκηνές και αισθησιακές επιδείξεις για να τιμηθεί η παράδοση, ο πολιτισμός και το αισθητικό πρότυπο των Αρίων. Υπήρξε η πιο λαμπρή γιορτή του Μονάχου, προσελκύοντας επισκέπτες από όλο τον κόσμο για να θαυμάσουν την πολιτισμική ανωτερότητα της Ευρώπης.

Κάθε χρόνο οι κορυφαίοι καλλιτέχνες, οι εμπειρότεροι ιππείς και οι ομορφότερες κορασίδες του Ράιχ συγκεντρώνονταν για να αναβιώσουν την ηρωική κληρονομιά των Αμαζόνων και το κάλλος της ευρωπαίας γυναίκας. Η εκδήλωση περιελάμβανε σκηνές εμπνευσμένες από την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και τους γερμανικούς θρύλους παρουσίαζαν την ιστορική και βιολογική μας συνέχεια, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη, η πειθαρχία και η ομορφιά υπηρετούσαν το ιδανικό του Φυλής.

Με τη μεγαλοπρέπεια και τα τολμηρά αισθησιακά της σκηνικά, η Νύχτα των Αμαζόνων αποδείκνυε σε εχθρούς και φίλους ότι το Ε/Σ καθεστώς μόνο συντηρητικό δεν ήταν. Την ίδια στιγμή που οι φιλελεύθεροι και οι μπολσεβίκοι μιλούσαν αορίστως για "πρόοδο", κρατώντας τις κοινωνίες τους δέσμιες σε μια ασφυκτική πολιτισμική ρηχότητα αλλά και σε παρωχημένους ψευδοηθικισμούς, ο εθνικοσοσιαλισμός συνδύασε το μεγαλείο της αρχαιότητας με τη μοντέρνα τέχνη, αποδεικνύοντας ότι η παράδοση και η πρόοδος μπορούν να συμβαδίσουν αρμονικά.

Με αφορμή σχόλιο φίλου στην προηγούμενη ανάρτηση για τη Νύχτα των Αμαζόνων, είναι απαραίτητη η εξής διευκρίνιση.

Τα αισθησιακά σκηνικά της εν λόγω εορτής δε συνδέονται με τη σεξουαλική ελευθεριότητα που προωθεί ο σύγχρονος κόσμος. Το ημίγυμνο γυναικείο σώμα ήταν πρότυπο έμπνευσης και καλαισθησίας, αποτυπώνοντας την ιδεώδη ομορφιά, όπως διακρίνουμε στις μορφές του Πραξιτέλη ή στις τοιχογραφίες της Πομπηίας. Συνδέεται με την αρχαιοελληνική αντίληψη του συμμετρικού σώματος, αλλά και της αρμονίας ύλης - πνεύματος. Είναι το σώμα που θα γεννήσει τους μελλοντικούς ήρωες της φυλής. Δεν είχε τον εκφυλιστικό χαρακτήρα που αντιλαμβάνεται σήμερα ο κόσμος υπό την επίδραση της χριστιανικής ηθικής. Τουναντίον, σχετίζεται με την ευγονία και την αρετή.

Πρόκειται για αισθητικό πρότυπο που αντλήθηκε από τη σπαρτιατική κοινωνία, όπου οι γυναίκες ήταν χειραφετημένες για τα δεδομένα της εποχής και γυμνάζονταν δημοσίως για να έχουν σωματική ευρωστία και να γεννούν υγιή παιδιά. Σε θρησκευτικές εορτές, όπως τα Υακίνθια, ή και σε αγώνες χορού, οι γυναίκες εμφανίζονταν ημίγυμνες. Ήταν κομμάτι της σπαρτιατικής αγωγής, η οποία αναβίωσε στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία.

Τον Μάρτιο του 1943 συγκροτήθηκε από την κυβέρνηση Λογοθετόπουλου η Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλίτικης Περιουσίας (ΥΔΙΠ), η οποία ανέλαβε τη δήμευση και τη διαχείριση της κινητής και ακίνητης περιουσίας της Εβραϊκής Κοινότητας Θεσσαλονίκης. Η ΥΔΙΠ, βάσει του νόμου 205/1943, μεταβίβασε σημαντικό τμήμα των δημευμένων περιουσιών σε Έλληνες πολίτες με το καθεστώς της μεσεγγύησης. Οι ιδιοκτησίες αυτές θεωρήθηκαν κρατική περιουσία και διατέθηκαν σε αστέγους, πρόσφυγες και ανέργους της πόλης, στο πλαίσιο μιας φιλολαϊκής πολιτικής που εφαρμόστηκε για την αντιμετώπιση παλαιότερων κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων (πυρκαγιά του 1917, προσφυγικό κύμα του 1922, οικονομική κρίση του 1932). Πολλά εκ των κεντρικότερων ακινήτων δόθηκαν στην οργάνωση Τρία Έψιλον, όπως και σε άλλα εθνικιστικά κινήματα που είχαν διωχθεί από το αγγλόδουλο καθεστώς της 4ης Αυγούστου.