Αποσπάσματα από το ημερολόγιο του δόκτορος Γκαίμπελς:

«8 Απριλίου 1941: χθες προχωρούμε αργώς στην Ελλάδα…οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχητές…οι Έλληνες εκμεταλλεύονται το ιδεώδες αμυντικό έδαφος καλώς…με τον φύρερ. Και αυτός θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς ελληνικής καταγωγής σε αυτούς. Ο φύρερ απαγορεύει τον βομβαρδισμό των Αθηνών. Αυτό είναι δίκαιο και ευγενές εκ μέρους του… εάν οι Άγγλοι δεν είχαν εγκατασταθεί εκεί δεν θα βοηθούσε ποτέ τους Ιταλούς».
Και παρακάτω: «οι Έλληνες αγωνίζονται πολύ γενναίως. Απαγορεύω στον τύπο να τους δυσφημίσει… με τον φύρερ… θαυμάζει τη γενναιότητα των Ελλήνων… θλίβεται που υπεχρεώθη να τους πολεμήσει».

Συνεχίζει "30 Απριλίου 1941: Τετάρτη… χθες: με τον φύρερ… είναι θλιμμένος που αναγκάστηκε να επιτεθεί κατά της Ελλάδος. Οι Έλληνες δεν έκαναν τίποτα για να το αξίζουν αυτό… προτίθεται να τους συμπεριφερθεί όσο το δυνατόν με φιλανθρωπία. Οι Ιταλοί κάνουν το αντίθετο. Ο Breker που είναι επίσης παρών είναι πολύ θλιμμένος. Η σύζυγός του είναι Ελληνίς…».

Παρέμβαση ενάντια στο αστικό μύθευμα του Πολυτεχνείου στη γέφυρα της Κατεχάκη, ανήμερα της επετείου.

"Εδώ πρέπει να εξηγήσω ότι με την πάροδο των ετών και της εμπειρίας, η βάση του πατριωτισμού μου είχε αλλάξει. Δεν ήταν πια το σύνολο συναισθηματικών αφηρημάτων που με είχε ικανοποιήσει στα νιάτα μου. Έχοντας δει πώς ζούσαν οι φτωχοί και πώς υπέφεραν, είχα συνειδητοποιήσει την αδυναμία ενός πατριωτισμού που τους απέκλειε. Από τη μια, οι πολιτικοί των Tory κατέστρεφαν την Αυτοκρατορία για χάρη των διεθνών οικονομικών συμφερόντων. Από την άλλη, το γεγονός και μόνο ότι οι Συντηρητικοί ευαγγελίζονταν το μονοπώλιο του πατριωτισμού έκανε εκατομμύρια εργαζόμενους να τον απεχθάνονται. Μου έγινε ξεκάθαρο ότι ήταν μάταιο επιχείρημα να ομιλούμε για πατριωτισμό, έως ότου δόθηκε στις μάζες του λαού κάποιος πραγματικός λόγος να αγαπούν τη χώρα τους: και ο μόνος πραγματικός λόγος που μπορούσε να φανταστεί ήταν ότι ένα νέο και επιστημονικό οικονομικό σύστημα θα έπρεπε να καταργήσει την ανεργία, τη φτώχεια, και κοινωνική αδικία. Όσο περισσότερο ερευνούσα τα γεγονότα, τόσο πιο πεπεισμένος γινόμουν ότι ο παλιός στερεότυπος πατριωτισμός ήταν μια κούφια απάτη, που είχε σχεδιαστεί για να αποκρύψει τις λειτουργίες των χρηματοπιστωτών και να διατηρήσει τα προνόμια μιας φαύλης πλουτοκρατικής κάστας."

Από το βιβλίο του William Joyce"Twilight over England" (μετάφραση του ιστολογίου μας, βλ. τελευταία ανάρτηση).

Το αγκάθι της Ιερουσαλήμ
https://hellenicexistence.blogspot.com/2022/06/blog-post.html?m=1

Το έντυπο «ΙΑΧΗ» αποτελεί, εκ μέρους της συντακτικής ομάδας του ιστολογίου Hellenic Existence, μια πρωτοβουλία ιδεολογικής επιθεώρησης και ιστορικού αναθεωρητισμού με κεντρικό σημείο αναφοράς τη βιοθεωρία του εθνικοσοσιαλισμού και την πολιτική του πραγμάτωση, τόσο στο ιστορικό συνεχές όσο και στα δεδομένα της σύγχρονης πραγματικότητας. Η θεματολογία που εμπεριέχεται εντός των 80 σελίδων του, επελέγη, βάσει του ενδιαφέροντος που εξεφράσθη από το αναγνωστικό μας κοινό για συγκεκριμένα, ιστορικο-ιδεολογικης υφής, θέματα, επί των οποίων τείνει να επικρατεί διχογνωμία στις τάξεις ομοϊδεατών (εντός ή εκτός εισαγωγικών..) μας. Πιο συγκεκριμένα, τα θέματα που πραγματεύεται αυτή η έκδοση, μέσα από μια αλληλουχία έξι αυτοτελών άρθρων, είναι η επαναστατική προοπτική του Εθνικοσοσιαλισμού στον σύγχρονο κόσμο, οι φιλοσοφικές του βάσεις, ο βαθμός συνάφειας του με το Δόγμα του Φασισμού, η φυλετική του σκέψη, η θρησκευτικότητα του Αδόλφου Χίτλερ και η ιστορική διαδρομή της ευγονικής αντίληψης και πρακτικής από την κλασική αρχαιότητα έως και το λυκόφως του Τρίτου Ράιχ.

Κυκλοφορεί προσεχώς. 

Όσοι φίλοι ενδιαφέρονται να το προμηθευτούν καλούνται να μας στείλουν μήνυμα σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης που μας ακολουθούν (Instagram, Twitter) ή να αφήσουν ένα τηλέφωνο επικοινωνίας στην ηλεκτρονική διεύθυνση hellenicexistence@protonmail.com

"Στο μεταξύ οι Ρώσοι έχουν ξαναρχίσει τους τρομερούς βομβαρδισμούς. Ενώ προσπαθούσα να κοιμηθώ και με νανουριζε η δόνηση του κτιρίου κάθε φορά που έπεφταν βλήματα μεγάλου βεληνεκούς που έριχναν οι Σοβιετικοί, σκεφτόμουν το παράλογο της κατάστασης, από την πλευρά των συμφερόντων που παίζονταν. Τα κανόνια που μας σφυροκοπούσαν ήταν αμερικάνικα, εφόσον οι γιανκηδες είχαν εξοπλίσει τους Ρώσους με το μεγαλύτερο μέρος του υλικού τους. Οι Άγγλοι ήταν επίσης σύμμαχοι των κομμουνιστών. Μήπως η Ρωσία ήταν μια δημοκρατία, όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία; Γερμανία υπερασπιζόταν τις διεθνείς αξίες του δυτικού πολιτισμού, βαθιά ριζωμένες στην ψυχή εκείνων των δύο λαών, Αγγλία και Αμερική, που συμμαχώντας με τον διάβολο θα είχαν ίσως καταστρέψει τον καλύτερο υπερασπιστή του δυτικού πολιτισμού, αλλά ταυτόχρονα, θα είχαν υπογράψει μακροχρόνια και τη δική τους θανατική ποινή".

Miguel Ezquerra, Πεθαίνοντας στο Βερολίνο

Η μουσική στο Τρίτο Ράιχ

Οι εθνικοσοσιαλιστές θεωρούσαν την τέχνη, και ιδιαίτερα τη μουσική, ως έκφραση της ψυχής, του χαρακτήρα και των ιδανικών μιας κοινωνίας. Η ευρεία εκτίμηση των πολιτισμικών επιτευγμάτων της Γερμανίας, πίστευαν, ενθάρρυνε μια χαρούμενη εθνική υπερηφάνεια και μια υγιή αίσθηση εθνικής ενότητας και αποστολής. Επειδή θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως θεματοφύλακες της πολιτισμικής κληρονομιάς του έθνους τους, αντιτάχθηκαν στις φιλελεύθερες μοντερνιστικές τάσεις στη μουσική και τις άλλες τέχνες, ως εκφυλιστικές επιθέσεις ενάντια στις πνευματικές παραδόσεις της Γερμανίας και της Δύσης. Ο μουσικολόγος Chris Walton τονίζει ότι οι πολιτισμικές επιλογές των εθνικοσοσιαλιστών ενθάρρυναν την επιστροφή του Furtwängler στη σύνθεση (Furtwängler the apolitical.). Το ρομαντικό ύφος του, αναμειγνύοντας τον Μπραμς και τον Μπρούκνερ, ήταν σύμφωνο με την αντιμοντερνιστική ταυτότητα του Χίτλερ και του Τρίτου Ράιχ.

Η νέα εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση, ενεργώντας γρήγορα για να προωθήσει μια ευρεία αναβίωση της πολιτισμικής ζωής του έθνους, κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να προωθήσει τις τέχνες και, ειδικότερα, τη μουσική. Η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία όχι μόνο αύξησε σημαντικά την κρατική χρηματοδότηση σημαντικών πολιτισμικών ιδρυμάτων όπως η Φιλαρμονική του Βερολίνου και το Φεστιβάλ Bayreuth Wagner, αλλά χρησιμοποίησε ραδιόφωνο και ηχογραφήσεις και άλλα μέσα για να γίνει η μουσική κληρονομιά της Γερμανίας όσο το δυνατόν πιο προσιτή σε όλους τους πολίτες της.

Στο πλαίσιο των προσπαθειών της να φέρει την τέχνη στους απλούς ανθρώπους, προσπάθησε να διαγράψει τη σνομπ και «ταξική» ταυτότητα της κλασικής μουσικής και να την καταστήσει ευρέως οικεία και ευχάριστη, ειδικά στην εργατική τάξη. Ταυτόχρονα, οι ηγέτες του νέου καθεστώτος είχαν υπόψη τις λαϊκές μουσικές προτιμήσεις. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής που ακουγόταν κατά την εποχή του Τρίτου Ράιχ στο ραδιόφωνο ή στις ταινίες, πέρα από τα κλασσικά και παραδοσιακά συνθέματα που καταλάμβαναν σημαντικό μέρος, ήταν η ελαφριά μουσική με δημοφιλείς μελωδίες της εποχής, ειδικά κατά τα χρόνια του πολέμου.

Κανένας πολιτικός ηγέτης δεν είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την τέχνη ούτε ήταν πιο αφοσιωμένος θιασώτης της μουσικής κληρονομιάς του έθνους του από τον Χίτλερ, ο οποίος θεωρούσε τις συνθέσεις του Μπετόβεν, του Βάγκνερ, του Μπρούκνερ και των άλλων Γερμανών δασκάλων ως υπέροχες εκφράσεις της αρίας ψυχής. Ο Χίτλερ ήταν ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος με βαθιά ριζωμένο καλλιτεχνικό ταλέντο που μπορούσε να εκτιμήσει το αποτύπωμα τέτοιων προσωπικοτήτων. Για να κατανοήσουμε τον Χίτλερ και το πνεύμα πίσω από το πολιτικό του κίνημα πρέπει να γνωρίζουμε ότι άντλησε μεγάλη έμπνευση και ταυτίστηκε με τις ηρωικές μορφές του ευρωπαϊκών θρύλων που πολέμησαν για να απελευθερώσουν τους λαούς τους από την τυραννία και των οποίων οι ιστορίες απαθανατίστηκαν στα μεγάλη μουσικά δράματα του Βάγκνερ και άλλων μουσικών.

Αυτό αναδείχθηκε έντονα από τον August Kubizek, τον πιο στενό φίλο του Χίτλερ κατά τα εφηβικά χρόνια, στα μεταπολεμικά απομνημονεύματά του (που δημοσιεύτηκαν στις Η.Π.Α. με τον τίτλο «The Young Hitler I Knew» ). Ο Kubizek περιγράφει πώς, αφού οι δύο νέοι μαζί παρακολούθησαν για πρώτη φορά μια παράσταση στο Linz της όπερας του Wagner "Rienzi", ο Χίτλερ μίλησε με πάθος για το πως η εμπνευσμένη ιστορία αυτού του έργου για μια δημοφιλή ρωμαϊκή κερκίδα τον είχε συγκινήσει βαθύτατα. Χρόνια αργότερα, αφού έγινε Καγκελάριος, αφηγήθηκε στον Kubizek πώς εκείνη η παράσταση του "Rienzi" του είχε αλλάξει ριζικά τη ζωή.

Απόσπασμα από άρθρο της ιστοσελίδας μας

Ενημερώνουμε τους φίλους ότι ξεκίνησε η κυκλοφορία του εντύπου "ΙΑΧΗ". Όσοι ενδιαφέρονται να το προμηθευτούν μπορούν να μας στείλουν μήνυμα σε κάποιο ΜΚΔ που μας ακολουθούν ή να μας αφήσουν ένα τηλέφωνο επικοινωνίας στο hellenicexistence@protonmail.com

«Ένα πρωτόγονο ον ή ένας πίθηκος κοιτάζει απλώς πάνω από το δάσος που γεννήθηκε για να βρει συντροφιά· ο Άριος Άνθρωπος πρέπει να σηκώσει τα μάτια του στους κόσμους του διαστήματος και να σκεφτεί τη σχέση του με το άπειρο.».

- H.P Lovecraft

Love nature
Hate Democracy

"Όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να επαναστατήσουν ενάντια στη σιδηρά οντότητα της Φύσης, έρχονται σε σύγκρουση με τις ίδιες αρχές στις οποίες οφείλουν την ύπαρξή τους ως ανθρώπινα όντα. Οι ενέργειές τους ενάντια στη Φύση πρέπει να οδηγήσουν στη δική τους κατάπτωση".
A.H.

«Για μένα η πολιτική δεν είναι ζήτημα κομματικών συμφερόντων, πορεία καριέρας ή προσωπική φιλοδοξία και δίψα για εξουσία. Είναι αυτοθυσία και δράση στην υπηρεσία της ιστορικής εξέλιξης για το καλό του λαού μου και της θείας πρόνοιας. Εάν οι πράξεις μου ήταν προδοτικές –όπως έχουν παρουσιαστεί– τότε εύχομαι στον Θεό, για χάρη του έθνους, πολλοί από τους γιους της Νορβηγίας να γίνουν προδότες όπως εγώ».

Vidkun Quisling (κατοχικός πρωθυπουργός Νορβηγίας), 1945

Νεοεθνικισμός= φιλελεύθερη δεξιά με εθνικιστικό μανδύα. Όσοι τους ψηφίσετε, μην παραπονεθειτε αργότερα ότι σας εξαπάτησαν και παριστάνετε τους δυσαρεστημένους.

Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από Αμερικανούς συναγωνιστές οι οποίοι, σε αντίθεση με την ελλαδική ακροδεξιά, διακρίνουν εύστοχα την κρατική εξουσία κατοχής από το ιδεώδες του έθνους, προτρέποντας τους συντρόφους τους να μην υπηρετούν τον αμερικανικό στρατό παρασυρόμενοι από τον απατηλό πατριωτισμό που τους σερβίρεται.

"Με τον αμερικανικό στρατό να βρίσκεται σε τροχιά για τις χειρότερες στρατολογήσεις στην ιστορία, είναι καιρός να αναλογιστούμε τα άτομα του κινήματός μας που εντάσσονται στον αμερικανικό στρατό. Τα περασμένα χρόνια στην παλιά "εθνική δεξιά", μας έλεγαν ότι ο στρατός ήταν ένα πεδίο δοκιμών "για να γίνεις άντρας". Αυτό δεν φαίνεται πλέον να ισχύει. Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα πράγματα στην σύγχρονη εποχή, έτσι και αυτός ο θεσμός έχει καταρρεύσει. Δεν προσελκύει πλέον νέους και αρρενωπούς λευκούς άνδρες να ενταχθούν στις "προοδευτικές" τάξεις τους. Όσο αφυπνίζεται ο κόσμος, το ενδιαφέρον για τον εν λόγω θεσμό μειώνεται κάθε μέρα και περισσότερο. Πολλοί άνδρες, αρκετοί από εκείνους που ηγούνται του RTT, έχουν συμμετάσχει στους άσκοπους πολέμους της ερήμου της Αμερικής και έχουν εκφράσει την αδιαφορία τους για την υπεράσπιση της εταιρείας παραγωγής εκφυλισμού που είναι γνωστή ως κυβέρνηση των ΗΠΑ. Το να περπατάς ανάμεσα στα ερείπια σήμερα είναι αρκετό για να δοκιμάσεις την αξία σου. Δικτυωθείτε, αυτοβελτιωθειτε και χτίστε τον εαυτό σας για να δράσετε".

Με αφορμή τη σημερινή επέτειο, παραθέτουμε από το ιστολόγιο μας δύο άρθρα για την πραγματική (και εν πολλοίς άγνωστη) ταυτότητα του Ίωνος Δραγούμη.