Παρατηρούμε τους μπουρζουά "εθνικόφρονες" της Δύσης να πιάνονται εξαπίνης για τα γεγονότα στη Γαλλία. Κι όμως, όσο αυτοί και οι πρόγονοί τους παρεδιδοντο αμέριμνοι στην ευμάρεια του δυτικού υλισμού, κάποιοι τα είχαν διαβλεψει, θυσιαζομενοι μάλιστα για να αποτρέψουν το αναπόφευκτο. Οι λαοί ωστόσο, παρά το πασιφανές των καθεστωτικων προθέσεων, προτίμησαν -και εξακολουθούν να προτιμούν- την εφήμερη "σταθερότητα". Μέχρι να έρθει η σειρά τους..

Κυκλοφορεί

Παρέμβαση συναγωνιστών στην Ξηροκρήνη Θεσσαλονίκης για τα γεγονότα στη Γαλλία

«Με αυτά τα αρνητικά «προσόντα» ο Μεταξάς έγινε αποδεκτός ως κυβερνήτης από τον βασιλιά και τους Άγγλους, αφού τους εξασφάλιζε ότι θα ακολουθούσε πολιτική πίστη στις επιδιώξεις τους και ευνοϊκή για τα οικονομικά τους συμφέροντα. Ένας από τους κυριότερους λόγους της υποστήριξης της δικτατορίας από τους Άγγλους πλην των γεωπολιτικών ήσαν και οι προσδοκίες των οικονομικών κύκλων της γηραιάς Αλβιώνος ότι θα επιτύγχαναν ευνοϊκή ρύθμιση γι’αυτούς του ελληνικού δημόσιου χρέους. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός των ισχυρών οικονομικών δεσμών των δύο χωρών, ενώ η οικονομική ολιγαρχία στην Ελλάδα -Πεσματζόγλου, Λοβέρδος, Λαμπράκης, Μποδοσάκης κ.α- είχαν στενούς οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς με το Λονδίνο, θεωρούσαν δε και έπεισαν τους φίλους τους στην αγγλική πρωτεύουσα ότι το καλύτερο «δίδυμο» για την εξυπηρέτηση των σχεδίων τους ήταν ο Γεώργιος – Μεταξάς.
Έτσι ο βασιλιάς επέλεξε τον Μεταξά για την επιβολή της δικτατορίας και, όπως αναφέρει ο Ι. Διάκος, στενός συνεργάτης του δικτάτορα, «κυρίως εκείνο το οποίο έπαιξε βάρος εις την απόφασιν του βασιλέως ήσαν αι επανειλλημμέναι ρηταί δηλώσεις του Μεταξά προς αυτόν ότι η Ελλάς οπωσδήποτε θα ήτο σύμμαχος με την Αγγλία. Αυτό μου το είπε ο Μεταξάς επανειλημμένως»».
Από το βιβλίο του Βελλιαδη για τις ελληνογερμανικες σχέσεις

Βιβλιοπρόταση
Ο Κοτζαμπασης του Καστρόπυργου

Στο λογοτεχνικό έργο που παρουσιάζουμε σήμερα, ο πεζογράφος Μ. Καραγάτσης (Δημήτρης Ροδόπουλος) μας μεταφέρει γλαφυρά στο κλίμα, τις συνθήκες και τα ήθη της εποχής της εθνεγερσίας. Κεντρικό πρόσωπο της πλοκής είναι ο αμφιλεγόμενος αντιήρωας Μίχαλος Ρούσης, προεστός της πολιτείας του Καστροπυργου ο οποίος, αναπαυόμενος στον υλικό ευδαιμονισμό που απορρέει από την κοινωνική του θέση, δεν επιθυμεί το ξέσπασμα της επανάστασης και προσπαθεί να κατευνάσει το οξυμένο κλίμα με το αντίμετρο του "πολιτικού ρεαλισμού". Η εξέλιξη των γεγονότων, ωστόσο, τον φέρνουν αντιμέτωπο με μια πληθώρα διλημμάτων και αμφίρροπων καταστάσεων που ξεκινούν από τις προεπαναστατικες ζυμώσεις, περνούν από την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς και τη μάχη των Δερβενακίων, καταλήγοντας στις παθογένειες της μετεπαναστατικής εθνικής πραγματικότητας.

Μέσα από την παραστατικότητα των περιγραφών του Καραγάτση και το εις βάθος ψυχογραφημα των χαρακτήρων, καταδεικνύεται η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης και οι εσωτερικές συγκρούσεις που τη χαρακτηρίζουν. Παρά το φανταστικό των περισσότερων χαρακτήρων, η αξία του έργου είναι πρωτίστως ιστορική. Ο συγγραφέας υπερβαίνει τα μυθεύματα και τις ωραιοποιησεις που "συντηρεί" μέχρι και σήμερα η αστική ακροδεξιά, παρουσιάζοντας τις ηρωικές μορφές του '21 στην ανθρώπινή τους διάσταση. Μια απομυθοποίημενη ανάγνωση της ιστορίας που αποκαθηλώνει την κρατούσα και φέρνει στην επιφάνεια τις σκέψεις και τα βαθύτερα κίνητρα των πρωταγωνιστών της.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, η οπαδικη βία είναι ένα "θεσμοθετημένο" φαινόμενο της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Και δη στα Βαλκάνια που αποτελεί πτυχή εθνικής κουλτούρας. Το ποιοι την υποδαυλίζουν και επιτρέπουν να διαιωνίζεται, χύνοντας κροκοδειλια δάκρυα για τις επιπτώσεις της, είναι ένα "κοινό μυστικό" που δε χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Εν προκειμένω όμως, λόγω της γνωστής ναζιστοφοβικης υστερίας που επικρατεί, βλέπουμε για πολλοστή φορά το φαινόμενο των επιλεκτικων θεσμικών αντανακλαστικών και την παρεπόμενη υποκρισία του αντιφασιστικού συρφετού. Αυτά πάνε μαζί άλλωστε στον μεταπολεμικό κόσμο.

Οι οπαδοί της ΑΕΚ (χωρίς να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβαλι) τυχαία υπήρξαν θύματα και όχι θύτες, όπως σε άλλες περιπτώσεις. Καταγγέλλουν μάλιστα την αστυνομική αδράνεια, ενώ οι ίδιοι, ελέω αντεξουσιαστικων, υποτίθεται , φρονημάτων, αποτασσονται τον θεσμό της έννομης τάξης. Δεν αναφερόμαστε βεβαίως στον απλό οπαδό της ΑΕΚ που αγαπά την ομάδα του και της συμπαραστέκεται, αλλά στους γνωστούς εργολάβους του αντιφασισμου.

Κινητοποιήθηκε παράλληλα και η εισαγγελία μετά το "πρωτόγνωρο" περιστατικό, ζητώντας τη διενέργεια έρευνας για το αν μπορεί να ασκηθεί κατηγορία για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης.. Όταν ο χουλιγκανισμός έχει Ε/Σ (εντός ή εκτός εισαγωγικων) ιδεολογικό πρόσημο πρέπει να συνθλίβεται αμετάκλητα. Όταν όμως έχει αντιφασιστικό ή απολιτικο χαρακτήρα, τότε είναι Τρίτη.. Πετάμε ένα ευχολόγιο περί "συντεταγμένης πολιτείας" και η ζωή συνεχίζεται.

Παρέμβαση ενάντια στην πολιτική δίωξη των B.B.B.

Η φαρσοκωμωδία που βιώνουμε τα τελευταία 24ωρα, κατόπιν του αιματηρού συμβάντος στη Ν. Φιλαδέλφεια, αποτελεί την επιτομή της υποκρισίας και της επιλεκτικής ευαισθησίας που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ελλαδική πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή που οι Κροάτες οπαδοί καταλήγουν συλλήβδην, μηδενός εξαιρουμένου, στη φυλακή χωρίς καν να έχει ταυτοποιηθεί ο δολοφόνος (!), οι οπαδοί της ΑΕΚ έχουν την πρωτοφανή "πολυτέλεια" -εν ονόματι πάντα του πολυλατρεμενου αντιφασισμου- να αναρτούν απροκάλυπτα φωτογραφίες με μαχαιρωμένους Κροάτες που κείτονται ματωμένοι στο έδαφος, προτρέποντας παράλληλα δημοσίως τους συνοπαδους τους να προβούν σε εκ νέου φονικές ενέργειες. Συνεπικουρούμενοι πάντα από την συνωμοσία σιωπής των καθεστωτικών ΜΜΕ που ευαισθητοποιούνται για την ανθρώπινη ζωή με γνώμονα την ιδεολογία του εκάστοτε θύματος, στέλνοντας το σαφές μήνυμα ότι η αντιναζιστική βία είναι θεμιτή και νομιμοποιημένη

Υγ1) Διαχωρίζουμε τον απλό οπαδό της ΑΕΚ που στηρίζει ευλαβικά την ομαδα που αγάπησε παιδιόθεν από τους "πολιτικούς εργολάβους" που έχουν μετατρέψει την εξέδρα της σε σφηγγοφωλια αντιφασισμου

Υγ2: Θα ήταν ενδιαφέρον να μας εξηγήσουν οι εν λόγω οπαδοί πώς συνάδει η "αντεξουσιαστικη" τους ιδεολογία με τη στήριξή τους προς τον μεγαλοκαρχαρια του ελλαδικού καπιταλισμού Δ. Μελισσανίδη.

Υγ3: Ως εθνικοσοσιαλιστές δεν επιδοκιμάζουμε επουδενί τον χουλιγκανισμό. Από τη στιγμή που οι Κροάτες διώκονται, ωστόσο, λόγω των φρονημάτων τους, οφείλουμε να τους σταθούμε αλληλέγγυοι.

Παρέμβαση συναγωνιστών στη Θεσσαλονίκη ενάντια στον ελλαδικό αντιφασιστικό εθνικισμό

Μια εκ των ρήσεων που χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους εν Ελλάδι εθνικιστές είναι η περίφημη φράση του πεζογράφου Στρατή Μυριβήλη ότι ο ενσυνείδητος μπολσεβίκος παύει αυτομάτως να είναι Έλλην. Μια διαπιστωμένη ιστορική πραγματικότητα που κάποιοι οψιμως δείχνουν να αγνοούν.  Είναι τα ακροδεξιά κουνάβια που τη μια μέρα συναθροίζονται στον Γράμμο για να γιορτάσουν την ήττα των συμμοριτών - εγκαθίδρυση της αμερικανοκρατιας και την επόμενη, είτε ηδονιζονται με τα σφυροδρέπανα που υψώνουν τα νεοσοβιετικα στρατεύματα του Πούτιν στην Ουκρανία -αποδιδοντας μάλιστα υψηλές τιμές και σε αποθανόντα κομμουνιστή του Καντιροφ- είτε σπεύδουν να καταδικάσουν την πρόσφατη δολοφονία ενός antifa οπαδου, χωρίς καν να γνωρίζουν την πραγματική ταυτότητα του δράστη, απλά και μόνο για να ενώσουν τις φωνές τους με τον συρφετό της πλειοψηφίας. Ενός οπαδού που, κατ' ατυχή γι' αυτόν σύμπτωση υπήρξε θύμα και όχι θύτης στο σκηνικό και, βεβαιότατα, δε θα είχε ανάλογη στάση αν ο αποθανών ήταν εθνικιστής (πολλώ δε μάλλον Ε/Σ).

Ο αντικομμουνισμός άλλωστε της αστικής ακροδεξιάς ανέκαθεν ήταν κιβδηλος και περιστασιακός. Από τον Ιωάννη Μεταξά που είχε προτείνει επισήμως συγκυβέρνηση στους κομμουνιστές μετά τη μικρασιατική καταστροφή εν ονόματι του αντιβενιζελισμου (στους κομμουνιστές που είχαν χαρακτηρίσει ιμπεριαλιστική την μικρασιατική εκστρατεία και πανηγύρισαν στον Ριζοσπάστη την ατυχή έκβασή της..) και εξόπλισε τους μπολσεβίκους κατά τον ισπανικό εμφύλιο, μέχρι τον Ίωνα Δραγούμη που θεωρούσε τους Σπαρτακιστες της Ρόζα Λούξεμπουργκ ως την "αυγή του μέλλοντος", αιτούμενος μάλιστα να αρθρογραφήσει στην "πατριωτική" φυλλάδα του Ριζοσπάστη.

Από τη σημερινή μας παρουσία στο συλλαλητήριο για τις νέες ταυτότητες.
Παρά τις εξυπακουομενες διαφωνίες μας με τους διοργανωτές, την ανθρωπογεωγραφία και πολλά άλλα χαρακτηριστικά του συλλαλητηρίου, δώσαμε το παρών προκειμένου να θέσουμε το ζήτημα στην βαθύτερη αξιακη του βάση, διαφοροποιούμενοι από τις γνωστές δεισιδαιμονίες που εργαλειοποιουνται από το καθεστώς για να γραφικοποιησει τις εύλογες κοινωνικές αντιδράσεις. Οι νέες ταυτότητες δεν είναι το πρόβλημα καθεαυτό. Αποτελούν ωστόσο έναν προπομπό - μεταβατικό στάδιο για όσα δυστοπικα έπονται. Κάθε "ζωντανός" πολίτης που σέβεται την ανθρώπινη υπόστασή του οφείλει να αντιδράσει.

Το μείζον πρόβλημα του ελληνικού έθνους στην παρούσα φάση είναι αδιαμφισβήτητα η υπογεννητικότητα. Ένα ζήτημα που, βάσει του υλιστικού τρόπου σκέψης των μπολσεβίκων και των φιλελευθέρων, σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο με την οικονομία. Αυτή όμως είναι μια στρεβλή αντίληψη των πραγμάτων. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα ξεκίνησε την 10ετια του '80 που δεν υφίσταντο αισθητά οικονομικά προβλήματα για τη μέση ελληνική οικογένεια. Το ζήτημα της υπογεννητικότητας, κατά συνέπεια, είναι απόρροια του καθεστωτικού αξιακου συστήματος κι όχι της εκάστοτε οικονομικής μας κατάστασης.

Ένα θέμα που οι περισσότεροι στον "χώρο" αποφεύγουν επιμελώς ν' αγγίξουν, φοβούμενοι μη "λερωθούν". Όχι ακροδεξιέ μπαμπουίνε, δεν πρόκειται περί ισλαμολαγνίας ή όψιμου ανθρωπισμού. Είναι θέμα κοινής αντίληψης των πραγμάτων. Το γεγονός ότι αποστρεφόμαστε μετά βδελυγμίας το Ισλάμ ως ζώσα πολιτική, θρησκευτική και πολιτιστική βιοθεωρία ή ότι δεν επιθυμούμε την παρουσία μουσουλμανικών πληθυσμών εντός του ζωτικού μας χώρου για χίλιους δυο λόγους, δε σημαίνει πως απορρίπτουμε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών και της αξιοπρεπούς διαβίωσής τους. Η επίμαχη περιοχή της Μέσης Ανατολής αποτελεί εδώ και δεκαετίες διαφιλονικούμενο έδαφος και απόλυτο επίκεντρο θρησκευτικού φονταμενταλισμού όλων των αβρααμικών εβραιογενών θρησκειών. Μιας άγονης διαρκούς αντιπαράθεσης που δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο σε ερείπια, στάχτες και εκατόμβες νεκρών.

Το κράτος του Ισραήλ αποτελεί γέννημα - θρέμμα της αγγλοσιωνιστικής διακήρυξης Μπάλφουρ το 1917 και της επικράτησης των Συμμάχων το 1945. Ιδρύθηκε με τις ευλογίες και την αρωγή των γνωστών συγκοινωνούντων δοχείων. Των φιλελεύθερων και των μπολσεβίκων. Μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία των παγκόσμιων επικυρίαρχων που στηρίζεται ευλαβικά, μέχρι και σήμερα, από τους επιγόνους τους. Είναι το καμάρι της Νέας Εποχής που αναδύεται. Είναι ο απόλυτος "πρωταγωνιστής" στην  εφαρμογή του σύγχρονου Δόγματος που, για όποιον δεν το έχει αντιληφθεί, έχει αποκτήσει διαθρησκευτική διάσταση. Το Δόγμα της ατζέντας 2030. Ενα Δόγμα που, όποιος δεν ασπαστεί, καθίσταται απορριπτέος στον σύγχρονο κόσμο. 

Όσοι ισλαμοφάγοι πατριώτες θεωρούν το Ισραήλ ως φυσικό σύμμαχο του ετοιμόρροπου ελλαδικού κρατιδίου, τους καλούμε να μας πουν πότε επιβεβαιώθηκε έμπρακτα αυτός ο ισχυρισμός τους. Τους καλούμε να θυμηθούν τη στάση του στο -κατά τ' άλλα "φλέγον" γι' αυτούς υποτίθεται- ζήτημα της αναγνώρισης της Ποντιακής Γενοκτονίας. Τους καλούμε να πάνε λίγους μήνες πίσω και να μας πουν τι έκανε το "φόβητρο του ερντογανικού πανισλαμισμού", όταν η Τουρκία επιτέθηκε στους Αρμένιους (τα "ομόθρησκα και ομόδοξα αδέρφια" που λέτε), και απέσπασε μέρος του εθνικού τους εδάφους, ξεριζώνοντας γηγενείς πληθυσμούς από τις πατρογονικές τους εστίες. 
Για να μην τους κουράζουμε, το Ισραήλ δεν έχει αναγνωρίσει καμία από τις γενοκτονίες που προκάλεσαν οι Τούρκοι και είναι παγερά αδιάφοροι για τις αδηφάγες ορέξεις του Ερντογάν έναντι των χριστιανικών κρατών. Αντιστοίχως, η Τουρκία αποτελεί το πρώτο μουσουλμανικό κράτος που έχει αναγνωρίσει επίσημα το κράτος του Ισραήλ το 1949, όταν ακόμα και οι μεγαλύτερες πουτάνες του διεθνούς σιωνισμού, οι ελλαδίτες πολιτικοί, ανέβαλλαν διαρκώς αυτό το ζήτημα, μέχρι και το 1990. 

Αν σκεφτούν να απαντήσουν ότι το Ισραήλ δεν προβαίνει σε αναγνώριση των τουρκικών γενοκτονιών για να μη διαταράξει τις ισορροπίες με την Τουρκία, ας αναλογιστούν ότι η Ολλανδία, που τις έχει αναγνωρίσει προ πολλού, διατηρεί μέχρι και σήμερα άριστες σχέσεις πολιτικοεμπορικές σχέσεις μαζί της. Ο νεοθωμανισμός, όπως και ο προκάτοχος του κεμαλισμός, είναι δημιουργήματα - προγεφυρώματα του ίδιου προαιώνιου εχθρού. Ο δεύτερος εξυπηρετεί ανά περιόδους τα περιφερειακά σχέδια των επικυριάρχων, ενώ ο πρώτος διευκολύνει άρδην την ισλαμοεποικιστική εισβολή που δέχεται η Ευρώπη και τον έλεγχο των αραβόφωνων κρατών με την καθιέρωση ενός ιδιότυπου μοντέλου ισλαμικού κοινοβουλευτισμού. Παρά τους φαινομενικούς διαξιφισμούς Τουρκίας και Ισραήλ, αμφότερα κράτη υπακούουν τυφλά τις επιταγές της Νέας Εποχής, απολαμβάνοντας τη διαχρονική υποστήριξη των σιωνιστοκρατούμενων ΗΠΑ και των υποτελών σε αυτές ΕΕ, ΝΑΤΟ και ΟΗΕ.