Ο "ευπαθής" που σκότωσε την 27χρονη κοπέλα ήταν ο βιολογικός δολοφόνος. Οι κατ' ουσίαν δολοφόνοι όμως είναι όλοι οι φορείς εκφυλισμού που ωθούν ενσυνείδητα τις σύγχρονες γυναίκες σε τέτοιες επιλογές. Είναι οι κατ' επίφασιν προοδευτικοί που διατυμπανίζουν την ισότητα. Είναι οι κυβερνήσεις που, σε αγαστη συνεργασία με τις ΜΚΟ, επιβάλλουν την παρασιτική παρουσία τέτοιων στοιχείων επί των γηγενών Ευρωπαίων. Είναι οι φεμινίστριες και me tooδες που "κοπτονται" για την αξιοπρεπή διαβίωση των γυναικών, αλλά, όλως τυχαίως, σε περιστατικά που ο δράστης δεν είναι λευκός, λάμπουν διά της απουσίας τους.

Η θέση της Ιαχής για το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα

Ο χώρος εάλω

Το εκλογικό αποτέλεσμα αποτελεί σαφώς μια προσωπική νίκη του Κασιδιάρη. Μια νίκη που με την, εν γνώσει του συστήματος, επικοινωνιακή διάσταση που έλαβε το σίριαλ της εκλογικής του απαγόρευσης, ήταν νομοτελειακή. Η ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα όμως των προσώπων που ηγούνται των Σπαρτιατών και ανεδείχθησαν εκλογικά καταδεικνύει την, εκ των έσω, άλωση του εθνικιστικού χώρου από τους λιμοκοντορους της νεοφιλελεύθερης (κατά δική τους δήλωση..) αστικής δεξιάς. Για την Ιδέα μας το εκλογικό αποτέλεσμα δεν συνιστά νίκη, αλλά ενταφιασμό.

Κι όσοι σπεύδουν κοντόφθαλμα να θριαμβολογησουν, αδυνατώντας να διαβλεψουν τις βραχυπρόθεσμες εξελίξεις, ας γνωρίζουν το εξής. Ο πραγματικός νικητής των χθεσινών εκλογών δεν είναι ούτε οι νεοφιλελεύθεροι (που επικράτησαν τόσο στη χώρα όσο και στον "χώρο") ούτε οι μπολσεβίκοι ούτε οι (ακρο;)δεξιοί. Είναι ο κόσμος που "έφτυσε" κατάμουτρα το πολιτικό σύστημα και τις πολύχρωμες παραφυάδες του. Είναι ο λαός που έχει αντιληφθεί την αδιέξοδη απάτη των εκλογών και αποφάσισε να μην τη νομιμοποιήσει. Είναι η αδιαφιλονίκητη κυρίαρχη τάση που αγγίζει τον μισό πληθυσμό του έθνους. Η τάση που αν, έστω κι ένα μικρό μέρος της, δραστηριοποιηθεί ριζοσπαστικά στο πλαίσιο των ιδεών μας, μπορεί γεννηθεί κάτι πραγματικά ελπιδοφόρο.

Ως ιαχή, αν και αντιλαμβανόμαστε πλήρως τη δυσχέρεια των υφιστάμενων συνθηκών για τον Κασιδιάρη, δε μπορούμε να επιδοκιμασουμε τις πολιτικές του επιλογές. Απορούμε μάλιστα αν τις έλαβε οικειοθελώς (και ο νοών νοείτω..). Θα συνεχίσουμε τον ρομαντικό μας αγώνα μέσα από την παρουσία μας στους δρόμους και την εκδοτική προσπάθεια που έχουμε ξεκινήσει τους τελευταίους μήνες, ανεπηρέαστοι από τα εκλογικά τεκταινόμενα και τη δυσωδία του σύγχρονου μεταμοντέρνου κόσμου. Κι όπου μας βγάλει.

Υγ1: Ξέρουμε ότι οι περισσότεροι θα δυσαρεστηθείτε από την ανάρτηση, αλλά μας είναι παγερά αδιάφορο. Ο εθνικοσοσιαλιστής, άλλωστε, οφείλει να μην παρασύρεται από το ρεύμα της οχλομαζας, αλλά να το κατευθύνει.

Υγ2: Ο σιωπών δοκεί συναινείν

Παρατηρούμε τους μπουρζουά "εθνικόφρονες" της Δύσης να πιάνονται εξαπίνης για τα γεγονότα στη Γαλλία. Κι όμως, όσο αυτοί και οι πρόγονοί τους παρεδιδοντο αμέριμνοι στην ευμάρεια του δυτικού υλισμού, κάποιοι τα είχαν διαβλεψει, θυσιαζομενοι μάλιστα για να αποτρέψουν το αναπόφευκτο. Οι λαοί ωστόσο, παρά το πασιφανές των καθεστωτικων προθέσεων, προτίμησαν -και εξακολουθούν να προτιμούν- την εφήμερη "σταθερότητα". Μέχρι να έρθει η σειρά τους..

Κυκλοφορεί

Παρέμβαση συναγωνιστών στην Ξηροκρήνη Θεσσαλονίκης για τα γεγονότα στη Γαλλία

«Με αυτά τα αρνητικά «προσόντα» ο Μεταξάς έγινε αποδεκτός ως κυβερνήτης από τον βασιλιά και τους Άγγλους, αφού τους εξασφάλιζε ότι θα ακολουθούσε πολιτική πίστη στις επιδιώξεις τους και ευνοϊκή για τα οικονομικά τους συμφέροντα. Ένας από τους κυριότερους λόγους της υποστήριξης της δικτατορίας από τους Άγγλους πλην των γεωπολιτικών ήσαν και οι προσδοκίες των οικονομικών κύκλων της γηραιάς Αλβιώνος ότι θα επιτύγχαναν ευνοϊκή ρύθμιση γι’αυτούς του ελληνικού δημόσιου χρέους. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός των ισχυρών οικονομικών δεσμών των δύο χωρών, ενώ η οικονομική ολιγαρχία στην Ελλάδα -Πεσματζόγλου, Λοβέρδος, Λαμπράκης, Μποδοσάκης κ.α- είχαν στενούς οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς με το Λονδίνο, θεωρούσαν δε και έπεισαν τους φίλους τους στην αγγλική πρωτεύουσα ότι το καλύτερο «δίδυμο» για την εξυπηρέτηση των σχεδίων τους ήταν ο Γεώργιος – Μεταξάς.
Έτσι ο βασιλιάς επέλεξε τον Μεταξά για την επιβολή της δικτατορίας και, όπως αναφέρει ο Ι. Διάκος, στενός συνεργάτης του δικτάτορα, «κυρίως εκείνο το οποίο έπαιξε βάρος εις την απόφασιν του βασιλέως ήσαν αι επανειλλημμέναι ρηταί δηλώσεις του Μεταξά προς αυτόν ότι η Ελλάς οπωσδήποτε θα ήτο σύμμαχος με την Αγγλία. Αυτό μου το είπε ο Μεταξάς επανειλημμένως»».
Από το βιβλίο του Βελλιαδη για τις ελληνογερμανικες σχέσεις

Βιβλιοπρόταση
Ο Κοτζαμπασης του Καστρόπυργου

Στο λογοτεχνικό έργο που παρουσιάζουμε σήμερα, ο πεζογράφος Μ. Καραγάτσης (Δημήτρης Ροδόπουλος) μας μεταφέρει γλαφυρά στο κλίμα, τις συνθήκες και τα ήθη της εποχής της εθνεγερσίας. Κεντρικό πρόσωπο της πλοκής είναι ο αμφιλεγόμενος αντιήρωας Μίχαλος Ρούσης, προεστός της πολιτείας του Καστροπυργου ο οποίος, αναπαυόμενος στον υλικό ευδαιμονισμό που απορρέει από την κοινωνική του θέση, δεν επιθυμεί το ξέσπασμα της επανάστασης και προσπαθεί να κατευνάσει το οξυμένο κλίμα με το αντίμετρο του "πολιτικού ρεαλισμού". Η εξέλιξη των γεγονότων, ωστόσο, τον φέρνουν αντιμέτωπο με μια πληθώρα διλημμάτων και αμφίρροπων καταστάσεων που ξεκινούν από τις προεπαναστατικες ζυμώσεις, περνούν από την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς και τη μάχη των Δερβενακίων, καταλήγοντας στις παθογένειες της μετεπαναστατικής εθνικής πραγματικότητας.

Μέσα από την παραστατικότητα των περιγραφών του Καραγάτση και το εις βάθος ψυχογραφημα των χαρακτήρων, καταδεικνύεται η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης και οι εσωτερικές συγκρούσεις που τη χαρακτηρίζουν. Παρά το φανταστικό των περισσότερων χαρακτήρων, η αξία του έργου είναι πρωτίστως ιστορική. Ο συγγραφέας υπερβαίνει τα μυθεύματα και τις ωραιοποιησεις που "συντηρεί" μέχρι και σήμερα η αστική ακροδεξιά, παρουσιάζοντας τις ηρωικές μορφές του '21 στην ανθρώπινή τους διάσταση. Μια απομυθοποίημενη ανάγνωση της ιστορίας που αποκαθηλώνει την κρατούσα και φέρνει στην επιφάνεια τις σκέψεις και τα βαθύτερα κίνητρα των πρωταγωνιστών της.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, η οπαδικη βία είναι ένα "θεσμοθετημένο" φαινόμενο της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Και δη στα Βαλκάνια που αποτελεί πτυχή εθνικής κουλτούρας. Το ποιοι την υποδαυλίζουν και επιτρέπουν να διαιωνίζεται, χύνοντας κροκοδειλια δάκρυα για τις επιπτώσεις της, είναι ένα "κοινό μυστικό" που δε χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Εν προκειμένω όμως, λόγω της γνωστής ναζιστοφοβικης υστερίας που επικρατεί, βλέπουμε για πολλοστή φορά το φαινόμενο των επιλεκτικων θεσμικών αντανακλαστικών και την παρεπόμενη υποκρισία του αντιφασιστικού συρφετού. Αυτά πάνε μαζί άλλωστε στον μεταπολεμικό κόσμο.

Οι οπαδοί της ΑΕΚ (χωρίς να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβαλι) τυχαία υπήρξαν θύματα και όχι θύτες, όπως σε άλλες περιπτώσεις. Καταγγέλλουν μάλιστα την αστυνομική αδράνεια, ενώ οι ίδιοι, ελέω αντεξουσιαστικων, υποτίθεται , φρονημάτων, αποτασσονται τον θεσμό της έννομης τάξης. Δεν αναφερόμαστε βεβαίως στον απλό οπαδό της ΑΕΚ που αγαπά την ομάδα του και της συμπαραστέκεται, αλλά στους γνωστούς εργολάβους του αντιφασισμου.

Κινητοποιήθηκε παράλληλα και η εισαγγελία μετά το "πρωτόγνωρο" περιστατικό, ζητώντας τη διενέργεια έρευνας για το αν μπορεί να ασκηθεί κατηγορία για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης.. Όταν ο χουλιγκανισμός έχει Ε/Σ (εντός ή εκτός εισαγωγικων) ιδεολογικό πρόσημο πρέπει να συνθλίβεται αμετάκλητα. Όταν όμως έχει αντιφασιστικό ή απολιτικο χαρακτήρα, τότε είναι Τρίτη.. Πετάμε ένα ευχολόγιο περί "συντεταγμένης πολιτείας" και η ζωή συνεχίζεται.

Παρέμβαση ενάντια στην πολιτική δίωξη των B.B.B.

Η φαρσοκωμωδία που βιώνουμε τα τελευταία 24ωρα, κατόπιν του αιματηρού συμβάντος στη Ν. Φιλαδέλφεια, αποτελεί την επιτομή της υποκρισίας και της επιλεκτικής ευαισθησίας που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ελλαδική πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή που οι Κροάτες οπαδοί καταλήγουν συλλήβδην, μηδενός εξαιρουμένου, στη φυλακή χωρίς καν να έχει ταυτοποιηθεί ο δολοφόνος (!), οι οπαδοί της ΑΕΚ έχουν την πρωτοφανή "πολυτέλεια" -εν ονόματι πάντα του πολυλατρεμενου αντιφασισμου- να αναρτούν απροκάλυπτα φωτογραφίες με μαχαιρωμένους Κροάτες που κείτονται ματωμένοι στο έδαφος, προτρέποντας παράλληλα δημοσίως τους συνοπαδους τους να προβούν σε εκ νέου φονικές ενέργειες. Συνεπικουρούμενοι πάντα από την συνωμοσία σιωπής των καθεστωτικών ΜΜΕ που ευαισθητοποιούνται για την ανθρώπινη ζωή με γνώμονα την ιδεολογία του εκάστοτε θύματος, στέλνοντας το σαφές μήνυμα ότι η αντιναζιστική βία είναι θεμιτή και νομιμοποιημένη

Υγ1) Διαχωρίζουμε τον απλό οπαδό της ΑΕΚ που στηρίζει ευλαβικά την ομαδα που αγάπησε παιδιόθεν από τους "πολιτικούς εργολάβους" που έχουν μετατρέψει την εξέδρα της σε σφηγγοφωλια αντιφασισμου

Υγ2: Θα ήταν ενδιαφέρον να μας εξηγήσουν οι εν λόγω οπαδοί πώς συνάδει η "αντεξουσιαστικη" τους ιδεολογία με τη στήριξή τους προς τον μεγαλοκαρχαρια του ελλαδικού καπιταλισμού Δ. Μελισσανίδη.

Υγ3: Ως εθνικοσοσιαλιστές δεν επιδοκιμάζουμε επουδενί τον χουλιγκανισμό. Από τη στιγμή που οι Κροάτες διώκονται, ωστόσο, λόγω των φρονημάτων τους, οφείλουμε να τους σταθούμε αλληλέγγυοι.