سه ساعته که ساعت هشته

دوست‌هامو خیلی دوست دارم ای خدا

bruh..

پیک

نشستم روی صندلی داشت می‌رفت پایین گفتم ای بابا هررربار با این درگیرم همکارم گفت از ابهتته =)

to speak is to die

کی بزرگ می‌شیم که دیگه به این چرندیات کر ندیم پس خستمون شد

فف سر کار > فف سر کلاس

اومفی دارم فیکشن ۹۷۲۸۲۸۲ کایی که گفته بودید رو می‌خونم منتظرم باشید با اسپم خواهم آمد

کلادیا و کریچر از هر جهت شکل همن. معرفی اولیه هر دو کرکتر با آتیشه (کلادیا توی آتیش می‌سوزه، کریچر انگشتش رو با شعله‌ی شمع می‌سوزونه) و در وهله دوم، میکر و سازنده‌ی هر دو کرکتر به دلایل متفاوت از نور خورشید محرومشون کردن. Sun gives life ≠ sun takes lives، در هر دو صورت کلادیا و کریچر برای زمان طولانی‌ای نتونستن نور خورشید رو ببینن.
هردوشون به خاطر تفاوت‌هایی که بین خودشون و بقیه‌ی آدم‌ها می‌دیدن نسبت به میکرشون resentment داشتن.
هردو بیشتر زندگیشون تنها بودن و در نهایت از میکرشون یه همدم خواستن که میکر in question گفت نه. هردوشونم تو اولای داستان یه childlike whimsy و کنجکاوی بچگونه داشتن که با پیشرفت داستان کلا از بین رفت.
کاش بمیرم و خدا بکشدتم.

بهترین ادیتی که از پردایس کیس وجود داره شببخیر