در سکوت سرد زمستان، مردی همچون مجسمه‌ای از صبر، بر زمین یخ‌زده نشسته است. هر دم او، ابری کوچک از رویای اوست که در هوا محو می‌شود. در میان انگشتان یخ‌زده‌اش، قلمو می‌رقصد و با رنگ‌هایی که از عمق قلبش تراویده، بر بوم سرد، طلوع خورشیدی را می‌کشد که فقط در ذهن او طلوع کرده است؛ او سرما را می‌نوشد تا روحش را با نور نقاشی کند.

حالم بد.

چه جمعه مزخرفی.

و هرشب این درد بیشتر میشه

انگار رو دوره تنده

معده درد فاکی..

انقدر بدم میاد وقتی جدی صحبت میکنم طرف مقابلم اهمیتی نده و حواسش به چیز دیگه باشه.

زشت ترین رفتار.

وقتی کلی هزینه کردی
جا درست کردی
ولی همچنان لابه لای وسایل و ترجیح میدن.