“Эгамизга умид боғла, Дадил бўл, юрагингга далда бер, Эгамизга умид боғла!”
(Забур 26:14)

Раббимиз йўлида ниманидир йўқотиш — фожиа эмас. Ҳақиқий фожиа — нима учундир Раббимиздан айрилишдир.

“Агар инсон бутун дунёни эгаллаб олса–ю, ўз жонидан маҳрум бўлса, бундан унга нима фойда?! Инсон ўз жони эвазига қандай тўлов бера олади?!”
(Матто 16:26)

Бу дунёдаги ҳамма нарса ўткинчи ва вақтинчаликдир, Раббимиз эса — мангудир. Абадийликни ўткинчи нарсага алмаштириш — энг асосий нарсани йўқотиш демакдир.

Дунё сизни қабул қилмаса ва ҳукм қилса ҳам, Худо билан бирга бўлиш, бутун дунёга ёқиб, охир-оқибат Худо томонидан маҳкум қилинишдан кўра яхшироқдир.

“Хўш, мен кимнинг мақтовига сазовор бўлмоқчиман: инсонларнингми ёки Худонингми?! Наҳотки инсонларни мамнун қилмоқчи бўлсам?! Агар мен ҳали ҳам инсонларни мамнун қилаётган бўлсам эди, Масиҳнинг қули бўлолмас эдим!”
(Гал. 1:10)