düşünün annesiniz bir çocuğunu olacağını düşünüyorsunuz mutluluğunuz dünyalara sığmıyor eşinize söylüyosunuz, 9 ay içinizde taşıyorsunuz ilk adımları ilk anne deyişi ilk baba deyişi derken okula gidiyor, büyüyor, bayramlar, doğum günleri.. Her anınız birlikte geçiyor. Sonra bir gün bir telefon çalıyor, "kızınız öldü" bir umut telefonu çalınmıştır diye sokaklara çıkıp arıyorsunuz, bakıyorsunuz ayaklarınızın önünde bir baş, yatağın üzerinde parçalara ayrılmış bir beden.... o binbir emekle büyüttüğünüz çocuğunuz parçalar halinde önünüzde... donup kalıyorsunuz beyniniz hiç bir şeyi algılamıyor. Akşam hep beraberdiniz. Bianda kendinizi cenazenin ortasında buluyorsunuz o yuvayı ayakta tutan dağ gibi babayı 3 kişi zor tutuyor... gözler boşluğa kalp kızınızla olan günlere gidiyor. Her yer ikbal her yer Ayşenur...