☀️ صبح یکی از روزهای آذرماه، در یکی از سال‌های دورهٔ دبیرستان، در اتوبوس نشسته بودم و در ذهنم درس‌های روز را مرور می‌کردم.
یکی از دو دانش‌آموزی که از چند دقیقه قبل مشغول جر و بحث بودند، کلاه دیگری را از سرش برداشت و پرتاب کرد. کلاه در انتهای اتوبوس و کنار من روی زمین افتاد. دانش‌آموز صاحب کلاه نگاهی به من کرد؛ انگار انتظار داشت آن را برایش پرتاب کنم. واکنشی نشان ندادم.
مرد میانسالی که در ردیفِ کناریِ آن‌ها نشسته بود، با لبخند نگاهشان کرد، به انتهای اتوبوس آمد، کلاه را برداشت و برای صاحبش برد.

✅ در جایی که من زندگی می‌کردم، این رفتار کم‌یاب بود.

به سمت درِ اتوبوس رفت. به محض باز شدن در، پیاده شد؛ در همان ایستگاهی که من پیاده شدم. نگاهش کردم که با فاصلهٔ کوتاهی جلوتر از من وارد مدرسه شد. تا آن روز او را ندیده بودم، یا دست‌کم متوجه حضورش نشده بودم. در روزهای بعد هم به‌ندرت می‌دیدمش که از کلاس‌های درس بیرون بیاید؛ گویی معلم باشد.

💫 در یکی از جلسات سال سوم دبیرستان، معلم عربی برای آنکه نمونه‌ای از جدیت در دوران تحصیل به ما معرفی کند، گفت یکی از معلمان این مدرسه، زمانی که دانش‌آموز دورهٔ پیش‌دانشگاهی بوده، به همکلاسی‌هایش عربی درس می‌داده!
وقتی نامش را گفت، او را شناختم. پیش از آن، در کلاس‌های آمادگی المپیاد ریاضی، یکی دو بار نامش را به‌عنوان ✜معلمی استثنایی در هندسه✜ شنیده بودم.

💡 با اینکه معلم من نبود، یک بار سراغش رفتم تا سؤالی را از او بپرسم؛ یک سؤال سخت هندسه از کتابی که سطحش از سطح من بالاتر بود. قبلاً سؤال را از دو معلم دیگر پرسیده بودم، اما راهنمایی دندان‌گیری از هیچ‌کدام نگرفته بودم. 
مسئله را دید و بلافاصله گفت: «اتفاقاً منم می‌خوام برای تیم بسکتبال مدرسه بچه‌ها رو انتخاب کنم!» لحظه‌ای شک کردم که شاید او را با معلم دیگری اشتباه گرفته‌ام. سریع ادامه داد: «حالا به نظرت برم قدبلندای مدرسه رو جدا کنم و از بینشون اونایی که بسکتبالشون خوبه رو بذارم تو ترکیب اصلی و بقیه ذخیره، یا برم اونایی که بسکتبالشون خوبه رو جدا کنم، از بین اون‌ها قدبلندا رو بذارم تو ترکیب اصلی و بقیه رو ذخیره؟» گفتم: «اول اونایی که بسکتبالشون خوبه رو جدا کنید». گفت: «شما هم تو این سؤال همین کار رو بکن».

بلافاصله راه‌حل را فهمیدم و با چشمانی شگفت‌زده گفتم: «عههه چه جالب!»

✨ بعد از پایان دوران تحصیلم بود که فهمیدم او برای بسیاری از هم‌دوره‌ای‌ها، همکاران و دانش‌آموزانش، چیزی شبیه اسطوره است. هر کس درباره‌اش حرف می‌زد، انگار می‌خواست فقط گوشه‌ای از این اسطوره را برای دیگری تعریف کند.

✅ کم‌کم فهمیدم آدم‌ها دربارهٔ داود و رفتارهایش حرف می‌زنند، چون دوستش دارند؛ و او را دوست دارند، چون:

✜زیبایی‌های ذهن خودشان را به خودشان نشان داده است. به آن‌ها یاد داده است چطور به ذهنشان متکی باشند و بدون آنکه از سختی یک موضوع یا مسئله بترسند، با آن سروکله بزنند و از پسش بربیایند. مسئله نبوغ او نیست؛ مسئله چیزی است که در دیگران ایجاد می‌کند.✜