الان دیگه هرکی مدادرنگی فابر داره از قبل داره.

تو فکر کردی من ساده‌م؟ دیوونه من کنجدی‌‌ام.

بیشتر از جسمتون حتی، به فکر سلامت روانتون باشید. فکر می‌کنید که استرس آدم رو نمی‌کشه، اما دلش می‌خواد و اگر زورش برسه ذره ذره می‌کشه.

نیاز دارم که اطرافیانم ساکت باشند. نیاز دارم که همه‌ی موجودات در سکوت فرو روند، تا غوغای وحشتناکِ درونِ قلب من هم پایان یابد.

آدم امن اون کسیه که تو ساعت ها بدون هیچ ترسی از هر دری باهاش حرف میزنی و اونم بدون خستگی به حرفات گوش میده.
تازه بعد خداحافظی هم یادت میاد که چرا راجب اون دو تا موضوع کاملا بی اهمیت دیگه صحبت نکردید ‌🌚...

ای‌کاش این‌کار برای منم آسون بود. ای‌کاش شنیدن و زدن بعضی حرف‌ها برام آسون بود.

فکر می‌کنی که آدم‌ها بهت فکر می‌کنن‌ تا زمانی که ببینی در بدترین زمان انگار هیچ‌‌کدوم هرگز در زندگیت وجود نداشتن.

در نهایت شب که برمیگردی خونه میفهمی بازیگر خوبی هستی و نقشت رو خوب بازی کردی و کسی نفهمید که چقدر غمگینی.

استاد می‌گفت ارزش آدما به موفقیتی که دارن نیست به اون سختی‌ و چالشیه که تو مسیر رسیدن بهش تحمل کردن چون آدمی که سختی کشیده هر چیزی رو دوباره می‌تونه از اول درست کنه.

این پاییز بوی بارون و خاک و نارنگی نمی‌ده. این پاییز کرخته. ای کاش می‌شد به پاییزهای گذشته برگشت.

برو فقط نگاه کن، با خنده‌هام، با صورتم، زمان چیکار می‌کنه.

چشم‌های دنیا دیده‌تر، خسته‌ترند.

محبوبم به چایی دعوتت کنم یا به باقیِ عمرم؟

شاید همین دردی که امروز تحمل می‌کنی، راهِ نجاتِ تو باشد.

هر آن‌چه دوست داشتم برای من نماند و رفت؛ امیدِ آخرین اگر تویی، برای من بمان.