همه اونقدری که من براشون بودم برام نبودن و این خیلی دردناکه.

آدما از یاد نمیرن، فقط کم‌کم تبدیل می‌شن به جمله‌هایی که زیر لب می‌گیم وقتی یه آهنگ خاص پخش میشه.

اما من هیچوقت شبیه شما نمیشم حتی اگه یه زمانی بگن عمر آدم خوبا کوتاهه.

من یه تیکه از وجودم رو دقیقاً همون جایی جا گذاشتم که برای آخرین بار، باور داشتم همه‌چیز هنوز درست میشه.

کاش الان من و هات چاکلت وسط یه خیابونِ بارونی بودیم🥹🧋
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

هم دارم با دنیای درون خودم می‌جنگم و هم با دنیای بیرون از خودم. امیدوارم حداقل یکی‌شون رو ببرم.

گاهی قشنگ‌ترین حس دنیا اینه که دیگه یه‌سری چیزا برات مهم نیستن.

‏از خانواده‌م بابت بزرگ کردن من با آموزش این حجم از ملاحظات اجتماعی، گلایه دارم.
هر روز گاو بودن آدما سورپرایزم می‌کنه و من عادت نمی‌کنم.

شکستنِ باور بی صدا ترین و عمیق ترین نوع شکستنه.

ولی شاید جلو تر قشنگ تر شد!

من همیشه به جزئیات توجه می‌کنم؛ به چیزایی که بقیه نمی‌بینن، به سکوت بین حرف‌ها، به نگاه‌های کوتاه و لبخندهای نصفه. برای من هر چیزی معنی داره، حتی وقتی به نظر بی‌اهمیت میاد. شاید همین دقته که ذهنمو شلوغ می‌کنه، اما همین هم باعث می‌شه دنیا رو دقیق‌تر، واقعی‌تر حس کنم.

یادم نرفت، فقط دیگه راجع بهش حرفی نزدم.

با چوب سادگیم میتونم یه کلبه درست کنم وسط جنگل.

دلم شکسته عین اون بچه ای که براش اسباب بازی نخریدن.

برای اینکه آدم بهتری باشم نیاز دارم حداقل یک هفته پشت هم بارون بیاد و آسمون نقره‌ای باشه.

ما عادت نمی‌کنیم،
مگر آن‌که چیزی درونمان بمیرد.

نکبت بار ترین پاییزیه که دیدم.
بی سرما، بی بارون، خاکستری، الوده، خفه، غم بار…

از دردناک ترین حسای دنیا میشه به «تو خواب میبینی یکی بهت تکست داده، بلند میشی گوشیتو چک میکنی و میبینی چیزی نیست» اشاره کرد.