اگر یه وقتی روز آزادی زنده بودم، شاید از شدت شرم زنده بودن خودم رو بکشم.

به عنوان یه جوون بیست ساله ،لحظات خوشحالیم داره انگشت شمار میشه...به جای خندیدن و امید برای ساختن اینده تمام این جمله ها اشک میشن و پایین میریزن
به نام خداوند رنگین کمان، بچه ها نخندینا، عزیز اینا برای ورزشه، بابا حکمم اومده ولی به مامان نگو، بارون اومد و یادم داد ، سپهر بابا کجایی، اسمون یجوریه که فقط این اهنگو میطلبه «بابا وقت خدافظیه ولی به مامان چیزی نگو»، من به رونیکا چی بگم، مبین جان منتظر من بودی؟ اومدم مامان...
تک تک این جمله ها حک شدن توی ذهن من ، از اینکه چجوری ارزو های جوونامون رو توی سینه هاشون کشتن، زندگیشون رو جهنم کردن و به خودشون اجازه دادن که اولین حق یه انسان رو «حق حیاتش» رو با تیر خلاص ازشون بگیرن.
گریه میکنم ولی نه از روی غم ،نه از روی درد، از روی خشمی که دچارم کردن
از روی خشمی که باعثشون چشم هایین که با امید بسته شدن،خشمی که هر کیسه مشکی روی زمین چند برابرش میکنه
تنها چیزی که دلم میخواد اینه که اون روزی که همه چیز تموم میشه ، بتونم سرم رو بالا بگیرم و رو به اسمون بگم «اره بهمون افتخار کنید...ما انتقامتون رو گرفتیم نذاشتیم خونتون پایمال بشه»
و امیدوارم اگر خودم نبودم ، یکی این جمله رو خطاب به من رو به اسمون بگه

جنگ پايان خواهد يافت
‏و رهبران با هم گرم خواهند گرفت
‏و باقى مي‌ماند آن مادر پيرى كه چشم به راه فرزند شهيدش است
‏و آن دختر جوانى كه منتظر معشوق خويش است
‏و فرزندانى كه به انتظار پدر قهرمانشان نشسته‌اند
‏نمی‌دانم چه كسى وطن را فروخت
‏اما ديدم چه كسى
‏بهاى آن را پرداخت.
‏‌
محمود درویش⁩

رها، یاد بعضی آدم‌ها بی‌سروصدا میاد و می‌شینه وسط دل. نه برای گفتن، نه برای توضیح دادن. فقط یه مکث کوتاه بین شلوغیِ روزها. همین‌قدر، اما موندگار.

به نام خدای رنگین کمان؛
‏بچه‌ها نخندین.. درود به ملت شریف ایران، من هم فرزند کسی هستم. مبین مامان، اومدم مامان. سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم. اگرم هر بلایی سرم اومد میخوام خبرش مثل بمب بترکه. سپهر من کجایی بابا؟ من نمی‌ترسم، چهل و هفت ساله مردم. من این حور و پری رو بیست و سه سال خودم پروردم، تو قبر نگاش کنم؟ مانی بابا تو برو منم میام. مگه ما چی هستیم که برای ما تانک میارن؟ ما اگه پول داشتیم اسلحه بخریم خب می‌رفتیم نون می‌خریدیم. اگر آزاد شد.. خوشحالی کن به جای من. ما تو این شهر غریبیم. به رونیکا چی بگم؟ بچه‌ام هشت سالشه. به مامان چیزی نگو. عزیز اینا برای ورزشه. اینا برای طناب دارشون دنبال گردن می‌گردن. الهی تیکه تیکه بشی، مرگ بر خامنه‌ای. وای محسن. سهم بچه‌ی من توی مملکت من پنج تا گلوله بود. سکوت ما خیانت است. آقا اونور هم جنازه هست؟ اوه تا دلت بخواد. حیدر حیدر کنان به بچه‌ی من شلیک کردن. پهلوونمو اینجا کشتن. هواپیما آتیش گرفته. ندا نترس، ندا بمون. بچه ها تیر خوردم؟ نمیرم فقط. آقا این خطو می‌شناسی؟ تیر خورده. نفس نمی‌کشه. خامنه‌ای الان حکومت کن. رو خون بچه‌هامون حکومت کن. ما را به خاطر بیاور که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم. متهم ابراز پشیمانی نکرد. بچه‌ها کمک، ناموساً کمک. شما خودتونم می‌دونید با آبان نابود شدید و این آبان ادامه داره..