هعی

عشق همین است؛ همینکه تو چاقویی هستی و من دائما در زخم هایم پیچ و تابش می‌دهم‌!

این چه دردیه که دارم نمیدونم
خیلی وجودم خستش و هیچ امیدی به اینده و روزای خوب ندارم
نمیخوام شمارو نا امید کنم فقط میخوام حرف بزنم.
ی چیزیه ک انگار حتی از وجود خودتم خسته ای و از اینکه قدم هایی که برمیداری خیلی کوچیکن برای اینکه به آرامش و ازادی برسی ، وجودت داره خرد میشه.
میگن ادم با امید زندست ولی امید خیلی از ماها یا حداقل من امید به یک رویاست و خیال بافیه
مثل اینکه امید داشته باشی ی روز ی دایناسور میاد و پاهاشو میزاره روت تا له شی و بمیری و راحت شی؛ درحالیکه مطمئنی هیچ دایناسوری وجود نخواهد داشت و همشون میلیون ها سال پیش منقرض شدند.
اونقدر حالم بده که نمیتونم بلند شم و برای زیبایی ظاهریم ی کاری بکنم چون یچیزی ته وجودم عربده میکشه خب که چی.
به تهی بودن و پوچی رسیدم چون صادقانه کاری دیگه از دست من برنمیاد و هیچ وقت نمیتونم ارزویی رو براورده کنم جز ارزوهای کوچیک و مسخره که بخشی از روزمرگی و اساس زندگی افراد هم سن من تو خیلی از جاهای دنیا جز ایرانه.

اون موقع نتا قطع بود
گلوله میزدن کنار خونمون هم تو هوا هم به مردم
از پشت پنجره که نگاه میکردم اوناییکه میرفت تو هوا ی درخشش کمی داشتند
و اون لحظه انگار هر کدومشون میخورد به اون ی چسه امید و ارزویی ک داشتم و وجودمو میکشت.
اون تفنگای کیری هم مردمو میکشتند هم آرزوهامونو.

2026 جدا که 26

جای گلوله ای درد می کند که به من اصابت نکرده‌ است :)

بلکه ی موشک بخوره فرق سر من

جوان ناکام جوان ناکام جوان ناکام ...

:(

خبرت چرا نمیاد اه

دارم میمیرم

هر روز بیشتر این قلبم سنگین میشه

نفسم بالا نمیاد

روزها جوری سپری می شود که هر نفسی در هر ثانیه قدم بر می دارد ، یاد آور خون است.
ما نه غنچه های باغ بهشت شماییم و نه شعله های جهنمتان ؛ ما پرندگان شکسته بالیم که با پا دنبال آزادی خویشیم. ما بوی خون می‌دهیم. آیا چیزی خطرناک تر از انسان بی زخم خون آلود هست؟
هرچقدر عزیزانمان سوله به سوله تلنبار شده باشند و حرومزاده های عمامه پرست حیدر کنان جنازه هایشان را لگدمال کنند ما بیشتر می‌خروشیم ...فرقی ندارد چه زمانی ، کجا و به چه صورت ... ما ثابت میکنیم بال های شکسته می توانند پرواز کنند...روزی جوی ها بوی خون نجستان را خواهند داد ، آب ها کثافت عماعه هایتان را خواهند شست، ...امان از خاک ایران ، داغش بر دل ما خاکِ مادر وطن ، دستمان بشکند بگذاریم جنازه گندیده و قاتلتان حتی این خاک را لمس کند ؛ آتش پیکر نجستان را خواهد سوزاند و اسم شما بی پدران همانگونه که بودید جز ظالم ، قاتل و بچه کش در تاریخ جاویدان ایران ثبت نخواهد شد.
آن بهار آزادی ای کاش این نفس سنگین و روح خسته، این پرنده بال شکسته را ترک کند. شاید آزادی هم بهای خون یک جوان ۱۲ ساله را نمی پردازد که با آرزوهایش رویا می بافت ...
بعد از آزادیِ وطن که امانت جاوید نامان این سرزمین است ، من فقط یک روح آزاده می خواهم ؛ ایرانِ آزاد برای کوچک دختران و کوچک پسرانمان باشد.

خدایا کجا رفتی از دست این همه بنده حرومزادت