یادم رفته بود پارسال این موقع ها بیمارستان بودم

بخدا

حکومت هایی که به مردم "نان و امنیت" می‌دهند، درعوض ازادی و ایمانشان را می گیرند.

خستم سرم درد میکنه نتم به زور وصل میشه ایران بگاست و پریودم

صدای شلیک میاد

خدایا کیرم دهنتون

نزن مادرجنده نزن حرومزاده

خدایا ما کسیو فردا جز تو و خودمون نداریم
مارو در حفظ خاک جاویدان وطن یاری بده ❤️

خدایا چقدر دلم برای اینجا تنگ شده

خستم لطفا نت وصل شه و کمی خوشحال باشم

هعی

عشق همین است؛ همینکه تو چاقویی هستی و من دائما در زخم هایم پیچ و تابش می‌دهم‌!

این چه دردیه که دارم نمیدونم
خیلی وجودم خستش و هیچ امیدی به اینده و روزای خوب ندارم
نمیخوام شمارو نا امید کنم فقط میخوام حرف بزنم.
ی چیزیه ک انگار حتی از وجود خودتم خسته ای و از اینکه قدم هایی که برمیداری خیلی کوچیکن برای اینکه به آرامش و ازادی برسی ، وجودت داره خرد میشه.
میگن ادم با امید زندست ولی امید خیلی از ماها یا حداقل من امید به یک رویاست و خیال بافیه
مثل اینکه امید داشته باشی ی روز ی دایناسور میاد و پاهاشو میزاره روت تا له شی و بمیری و راحت شی؛ درحالیکه مطمئنی هیچ دایناسوری وجود نخواهد داشت و همشون میلیون ها سال پیش منقرض شدند.
اونقدر حالم بده که نمیتونم بلند شم و برای زیبایی ظاهریم ی کاری بکنم چون یچیزی ته وجودم عربده میکشه خب که چی.
به تهی بودن و پوچی رسیدم چون صادقانه کاری دیگه از دست من برنمیاد و هیچ وقت نمیتونم ارزویی رو براورده کنم جز ارزوهای کوچیک و مسخره که بخشی از روزمرگی و اساس زندگی افراد هم سن من تو خیلی از جاهای دنیا جز ایرانه.

اون موقع نتا قطع بود
گلوله میزدن کنار خونمون هم تو هوا هم به مردم
از پشت پنجره که نگاه میکردم اوناییکه میرفت تو هوا ی درخشش کمی داشتند
و اون لحظه انگار هر کدومشون میخورد به اون ی چسه امید و ارزویی ک داشتم و وجودمو میکشت.
اون تفنگای کیری هم مردمو میکشتند هم آرزوهامونو.

2026 جدا که 26