خیلیاتون واقعاً از حد و مرزِ «فن بودن» رد می‌شید. چیزی که در اصل می‌خواید کنترل کردنه. خودتونو صاحب‌نظر و مرجع اخلاقی می‌دونید و می‌خواید BTS رو مجبور کنید اون‌جوری که شما فکر می‌کنید درسته رفتار کنن و تصمیم بگیرن؛ وگرنه...

«BTS باید آگاه بشه.»
«باید یه راهی پیدا کنیم بهشون دسترسی داشته باشیم تا تصمیمای بهتری بگیرن.»

اصلاً می‌شنوید خودتون چی دارید می‌گید و چقدر حرفاتون عجیب و افراطی به نظر میاد؟ شما به‌عنوان فن، حق ندارید به BTS بگید چجوری زندگی کنن، کجا برن، چی کار کنن، با کی دوست باشن یا چجوری کریرشون رو مدیریت کنن. یه کم گوشی‌هاتونو بذارید کنار و برید یه ذره تو دنیای واقعی زندگی کنید، چون این رابطه‌ی پاراسوشالتون دیگه داره از حد می‌گذره. طرز حرف زدن خیلیاتون درباره BTS هیچ فرقی با کی‌پاپی‌هایی نداره که آیدل‌هاشونو اذیت، تحقیر و خرد می‌کنن.

یکی از چیزایی که فندوم ما واقعاً باید یاد بگیره اینه که برای هر چیزی سریع واکنش نشون نده. یه کم خودتونو کنترل کنید. لازم نیست هر نظر شخصی‌ای که دارید رو همون لحظه عمومی کنید. بعضی وقتا برای حفظ وجهه و اعتبار BTS، بهترین کار اینه که هیچی نگید. یه جایی باید با خودمون روراست باشیم و قبول کنیم که خیلی وقتا این خود ماییم که مشکل‌ساز می‌شیم و حتی باعث هیت و خبرای منفی علیه BTS می‌شیم؛ چون واکنش‌های بیش از حد ما باعث می‌شه چیزایی که شاید در حالت عادی توی اینترنت گم می‌شدن، بیشتر دیده بشن و همین هم باعث می‌شه آزار و حمله‌های عمومی بیشتر بشه.

حق دارید از یه سری چیزا ناراحت یا معذب بشید، ولی لازم نیست هر چیزی رو تبدیل کنید به یه کمپین جدید برای تخریب BTS توسط آنتی‌ها.

و یه چیز دیگه که باید بالاخره باهاش کنار بیاید ــ و این فقط درباره BTS نیست، درباره هر سلبریتی‌ایه ــ اینه که سلبریتی‌ها رو بذارید از روی اون pedestal لعنتی پایین. قرار نیست یه سلبریتی رو تبدیل کنید به نماد فضیلت و قطب‌نمای اخلاقی خودتون. اگه انقدر سلبریتی‌ها رو ایده‌آل نکنید و ازشون انتظار نداشته باشید همیشه نماینده‌ی «درست و غلط» باشن، دیگه هم با هر تصمیمی که می‌گیرن این‌قدر ناامید نمی‌شید.