هامارتیا

Nymphéas (1915)
Claude Monet

👍4❤1

262 viewsedited 21:42

درباره نظریه هنر - ٢

امشب می‌خوام براتون یه قصه‌ای بگم.
یکی بود یکی نبود. زیر گنبد کبود، غیر از خدا هیشکی نبود. توی شهری که بهش می‌گفتن پاریس، یه آکادمی نقاشی بود که حسابی به سنت نقاشی نئو کلاسیک پایبند بود. آکادمی قصه ما یه هیئت ژوری داشت، که هر کس می‌خواست هر جا نمایشگاه بذاره، این هیئت ژوری باید تایید می‌کرد.

از قضای روزگار، اون روزا که دوربین تازه اختراع شده بود و نقاشا در دوگانه بازنشستگی و ادامه کار گیر کرده بودن، و تولید رنگ روغن تیوپی باعث شده بود که نقاش‌ها بتونن بوم و سه‌پایه‌شون رو بزنن زیر بغلشون و برن به دشت و دمن و به طرفة‌العینی رنگ درست کنن، چند تا نقاش پیدا شدن که گفتن:
ما نمی‌خوایم در قید و بند کمپوزیسیون بسته و حالات تصنعی و موضوعات تکراری نئوکلاسیک باشیم. از طرفی هم دوربین عکاسی بهتر از هر نقاشی تصویر واقع‌گرایانه درست می‌کنه. ما می‌خوایم یه‌کاری کنیم که دوربین عکاسی نتونه انجامش بده. می‌خوایم بریم تو دامن طبیعت و طبیعت واقعی رو اون‌طوری که خودمون می‌بینیم نقاشی کنیم. پر از نور و پر از رنگ، سریع و شسته رفته و مختصر و مفید.

در اصل حرف نقاشای قصه ما این بود که ما می‌خوایم طبیعت رو اون‌طوری که میبینمش و بر ما تاثیر می‌ذاره بکشیم. به خاطر همین هم بهشون گفتن نقاشای تأثرگرا.

خب، ازونجایی که هر قصه‌ای نیاز به یک نقش منفی داره، سران آکادمی بیکار ننشستن و هر بار که رفقای امپرسیونیست ما براشون تابلو می‌فرستادن، مرجوع می‌کردن و می‌گفتن هنر فقط و فقط هنر کلاسیک و نئوکلاسیکه و این شیلنگ تخته انداختنا نه هنره، نه فرم ساختنه!

خلاصه کنم، رفقای امپرسیونیست کلی تلاش کردن و با نمایشگاه‌های مستقل و ترویج و انتشار آثار متعدد در طول زمان، خودشون رو در جامعه هنری مطرح کردن و حالا بعد از نزدیک دو قرن، خودشون جزو نقاشای کلاسیک -به‌معنای عام- شناخته می‌شن.

خب حالا ما از همه اینا چه نتیجه‌ای می‌گیریم؟
احسنت!
نتیجه میگیریم علاوه بر نظریه، دانستن شرایط محیطی، پیشینه تاریخی و بستر اجتماعی در تولید، فهم و ادراک اثر هنری بسیار موثر و لازمه.
و چه بسا اساتیدی که امروز قربون صدقه مانه و رفقاش می‌رن اما خودشون رو نسبت به پذیرش فرم‌های جدید بسته‌ن، اگر در روزگار مانه زندگی می‌کردن حتما در مذمت و تخطئه کردنش چیزی کم نمی‌گذاشتن.

👍6❤4

373 viewsedited 21:42