روان‌شناسی برای این حالت یه توضیح داره. می‌گه وقتی چند دقیقه سرگرم یه چیز مفرح می‌شی، مغزت از زمین جدا می‌شه. دوپامین بالا می‌ره و فشار واقعیت موقتاً خاموش می‌شه؛ انگار همه‌چی درست شده. اما مسئله‌ها نرفتن، فقط ساکت شدن. سرگرمی که تموم می‌شه، مغز برمی‌گرده همون‌جا که بوده. با این تفاوت که حالا تضاد رو می‌بینی: «اون خوب بود، این بده.» روان‌شناسی بهش می‌گه بازگشت هیجانی؛ افت بعد از جهش. غم تازه نیست، فقط واضح‌تر شده. برای این‌که این‌طوری نشه، خوشی نباید مثل پریدن باشه؛ باید شبیه راه‌ رفتن باشه. سرگرمی‌هایی که آروم ادامه دارن، معنا می‌سازن و بعدش پرتت نمی‌کنن، کش رو نمی‌کشن؛ شلش می‌کنن. مثلاً نوشتنِ بی‌قصد انتشار، پیاده‌رویِ بی‌هدف با موسیقی ملایم، خوندن چند صفحه کتابی که عجله‌ای تموم نشه، یاد گرفتن یه مهارت آروم، کار دستی، یا حتی مرتب‌کردنِ یه گوشه‌ی کوچیک از فضا. چیزهایی که هیجان انفجاری نمی‌دن، ولی بعدش هم خالی‌ت نمی‌کنن.

ترامپ٫ این آخرین باره اَزت می‌خوام عاقل‌شی دیوونه.

دایان موزیک جدید داده.

تو جنگ دوازده روزه بعضی‌ها نمی‌تونستن حیوانات خونگی‌شون رو با خودشون ببرن و بعضی‌ها که تصمیم گرفته بودن تهران باشن مسئولیت حیواناتشون رو به‌عهده گرفتن. اَزتون می‌خوام تو جنگِ جدید همین‌طوری حواستون به‌هم باشه. خیلی‌ها مجردی و تنها زندگی می‌کنن یا خیلی‌ها سالمند هستن و توانایی فرار و تصمیم‌گیری درست ندارند؛ تو اون لحظه کمک‌های کوچیک می‌تونه مهم باشه. وقتی می‌خواستید از شهرهای بزرگ خارج بشید اگر اندازه یک نفر جا داشتید و دیدید کسی می‌خواد از شهر خارج بشه حتماً کمکش کنید. انتظاری نیست کمک مالی کنید به‌هم ولی اگر در توانتون بود حتماً این کار رو انجام بدید. اگر تو شهرستان‌ها هستید سعی کنید حواستون به آدم‌هایی که از بقیه شهرها و اُستان می‌آن باشه؛ خیلی‌هاشون درکی از زندگی تو شهرستان ندارن. اگر مغازه‌دار یا کاسب هستید از استرس و اضطراب مردم استفاده نکنید و همه‌چیزو دو برابر نکنید. جنگ‌های قومیتی همه‌اش زیر‌ سر آخوند بوده. یادمه تو جنگ دوازده چون پروازهای داخلی انجام نمی‌شد خیلی‌ها تو قشم و کیش گیر کرده بودن و می‌گفتن با این‌که هتل‌دارها مشتری جدید نداشتن ‌قیمت هتل‌هاشون رو چند برابر کردن؛ نکنید. واقعاً این کارهارو نکنید. آخوند می‌ره و ما می‌مونیم‌. اگر جنگ شد به‌هم نپرید و این و اون رو مقصر نکنید؛ مقصر مشخصه. اگر نکته‌ای به ذهنم رسید حتماً می‌نویسم و اگر دوست داشتید چیزهایی که گفتم رو به گوش بقیه هم برسونید.

من سکویی‌تر از پیشم،
‏دارم سکویی‌ترم می‌شم🌋
: Kargadan

خبرگزاری معتبر فقط صدای موشک.

ویدئوی مادر امیرپارسا از لحظه آزادی پسرش، به اُمید آزادی تموم بچه‌ها.

اُمیدوارم در ایران آزاد، حیوان آزاری جوری جرم‌انگاری بشه و مراقبت از حیوانات شهری جوری فرهنگ‌سازی بشه که هیچ مسلمونی به هیییییچ بهونه‌ای نتونه کوچیک‌ترین آزاری به سگ و گربه‌ای وارد کنه که هیچ، موظف هم باشه در چرخه‌ حمایت از ساختن فضای شهری مراقبت از حیوانات مشارکت هم بکنه!
: عسل

آخر شب آدم احساس خستگی می‌کنه از تلاش بیهوده برای رنگ‌زدن به زندگی که هیچ رنگی به خودش نمی‌گیره.
: alireza

گاهی اوقات حس بدی که آدم‌ها «الان» تجربه می‌کنن و من مدت‌ها پیش تجربه کردم یا شده روزمره‌ام. حس عجیب و جالبیه. تو هم این‌طوری شدی تاحالا؟!

آیفون داشتن حس«خاص» بودن به آدم‌ها می‌ده و هیچ‌وقت خودشون متوجه این حس نمی‌شن ولی بقیه متوجه می‌شن و بهشون می‌خندن و جالبه، آیفون‌دارها هم وقتی اون حس خاص بودن رو دارن به بقیه می‌خندن.

سریال زندگی‌م رو باید کیارستمی همراه با رضا عطاران کارگردانی کنه.

چون خودم خیلی بهش خندیدم پین کردم.