این کانسپت نون و نمک خیلی موضوع مهمیه، از آدم‌هایی که نسبت بهش بی‌اهمیت هستن خیلی بترسید.
: نگار

من دیگه قندو حذف نمی‌کنم می‌ذارم قند منو حذف کنه.
: Chaibateryak

من اگه برگردم عقب بازم همین اشتباهاتی که تو این سال‌ها ‌کردم رو تکرار می‌کنم، می‌شناسم خودم رو، می‌دونم چقدر زبون‌نفهمم.
: Sadjat

این دیالوگ «نمی‌دونم مثلًا ساعتتو دربیار بذار روی میز بگو برای تو کردم» هم از اون چیزهایی بود که وقتی بزرگتر شدم درکش کردم.
: لیلی

نفهم و نااُمید کننده هستی دوست عزیز دیگر با شما بحثی ندارم.
: Ghazale

آدم‌ها به سه شکل وارد زندگی‌مون می‌شن: برای یک عمر، برای یک فصل، برای یک درس.
: Mohamad

میدونید چرا انقد ai رو دوس دارید؟! عمدتاً بخاطر دانش کمیه که دارید!
‏تو فیلدهایی که دیتای خوبی دارید برید باهاش حرف بزنید، اون‌موقع می‌فهمید چرا کسایی که به ai تکیه دادن تو حرف زدن شبیه احمق‌ها می‌شن.
: Hamidreza

احساس ناکافی بودن خیلی بده، ولی تابه‌حال منطقی به این نتیجه رسیدی که کافی نیستی؟!
: Mho's Maziar?!

عاشق شدن یکی از معدود تجربه‌های مشترک انسانی‌ست که باعث می‌شود بیشتر مردم متوجه شوند چقدر در موقعیت‌های شدیداً عاطفی، کنترل کمی بر خود دارند.
‏- نانسی مک‌ویلیامز.
: روان‌درمانی پویشی

دیشب توی چنل مستر بیست یه ویدیو آپلود شد که ده سال پیش رکورد کرده بوده و schedule کرده بوده برای امروز، توی ویدیو می‌گه امیدوارم ده سال دیگه حداقل 1 میلیون سابسکرایب رو داشته باشم و الان 443 میلیون سابسکرایب داره! واقعاً هیچ‌وقت نمی‌شه پیش‌بینی کرده چی در انتظار آدمه.
: دنیلو

چایی‌ای که هفت صبح تو سرما می‌خوری >>> تمام تفریحات تابستان.

حالا همه‌ جای زندگیمونم انقدر پر از احساسات پیچیده و مبهم نبود، بازم انسان بودن رو درک می‌کردیم به قرآن.
: دریما

ماجرا فقط نداشتن پارتنر نیست، وقتی هم پارتنر نداری و هم دوست‌هات دورن، کم‌کم از حرف زدن درباره اتفاق‌های کوچیک روزمره و گفت‌‌وگو‌های ساده فاصله می‌گیری و یهو به خودت میای و می‌بینی چند ساله از حس‌ها و تجربه‌های روزانه‌ات با هیچکس حرف نزدی.
: Atefe

تا اینجای زندگی فهمیدم؛ هیچ دوپینگی بدون عواقب نمی‌مونه.
: Maandani

برای من چیزی وحشتناک‌تر از بچه داشتن نیست. مسئولیت وجود، سلامتی، تربیت، معیشت، تحصیل و کل زندگیش حداقل تا رسیدن به سن قانونی. اونم تو این مملکت.
: استنلی مینویسد.

منظورم از فال٫ طلسم و دعا گرفتن و این‌جور چیزهاست. بلد نیستم تخصصی‌ش چی می‌شه. خودتون متوجه بشید منظورم چیه دیجه.

گاهی وقتا تنها راهی که باعث می‌شه به زندگی عادی برگردی اینه که بپذیری بعضی چیزا لازمه که تموم بشن تا جا باز بشه برای اتفاقای بهتر.

یه جا نوشته بود: انسان‌های زیادی همدل معمولاً به دام خودشیفته‌ها می‌اُفتند. زیادی همدلی یک بیماریه که من بهش مبتلام.
: فرانی همیشگی

من رو یک عصر بارونی به جنگل پرتقال دعوت کن.
: Taha?!