بزرگترین آسیبی که فرد در خانواده‌ی غیر حمایتگر می‌بیند، عدم حمایت و همراهی نیست، این است که او درمی‌یابد که به هیچ‌کس نمی‌تواند اعتماد و تکیه کند.
: سولماز باقری | روان‌کاو

«گاهی به مراجعینم یادآوری می‌کنم که دیر یا زود باید این هدف که بتونن گذشته‌ی بهتری داشته باشن رو بی‌خیال بشن.»
- اروین یالوم ( روان‌شناس هستی‌گرای آمریکایی. )
: لوکوموتیو

اگر راجع‌به قطعی اینترنت در افغانستان صحبتی نمی‌کنم دلیلش کم اهمیتی یا بی‌تفاوتی نیست. نمی‌دونم باید چی بگم و چیکار کنم. لعنت به طالبان و دین و آئینی که می‌پرستند.

آدم‌ها از آنچه که در سوشال مدیا میبینید معمولی‌ترند، جدی نگیرید.
: Shaghayegh

آسمون ما نمیای لاو لایف هیجان‌ انگیز و جالب؟!
: Sana

این پایان ارتباط ماست. ( پروفایل تلگراممو برات بستم. )
: nikitun

‏«با پشتکار و در کمال جدیت تنبلی می‌کنم، پراکنده و گاه بیگاه چیزی می‌خوانم و پیوسته پیایی وقت تلف می‌کنم.»
‏- روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب.
: آن

من چرا انقدر منتظرم؟!
درونم پر از انتظاره، بسه.
: فرشته

خیلی بی‌حوصله‌ام٫ حتی اگه تو بهم پیام بدی.
نه که خوشحال نشم، می‌شم ولی واقعاً بی‌حوصله‌ام.
: روژین

خسته شدم از دوباره ساختنِ ارتباط‌هایی که مقصرِ خراب شدنش نیستم؛ رها می‌کنم از این به بعد.
: VBL.

موفقیت آدم‌های آشنا رو که می‌بینم عمیقاً خوشحال می‌شم. به‌خصوص توی این اوضاع و شرایط. باید زد زیر گوش دشواری‌ها و جسارت و قدرت نشون داد.
: alireza

کاش کیک‌ آدم رو چاق نمی‌کرد، همه چی انقدر گرون نبود و گربه‌ها بلاخره می‌تونستن جواب سلامت رو بدن.
: نسار

اولین شرط برای آرامش و رشد فردی، پذیرش واقعیت گذشته‌ست.

یکی دیگه از چیزهایی که از این ملت دزدیده شد و فکر نکنم به این زودی‌ها برگرده؛ سوادِ شناخت آدم‌هاست. آدم‌ها این روزها اصلاً متوجه نمی‌شن کی باهاشون خوبه٫ کی بد٫ کی داره بهشون لطف می‌کنه و کی داره آزارشون می‌ده. کی بخشنده‌ست و کی دزده. تو جامعه و بازار که باشی متوجه این مردم دیگه ذره‌ای شعور و توانایی فهم و شناخت آدم‌ها رو ندارند و چه بد!

ادبیات٫ سلامت‌روان٫ زیبایی٫ سلامتی٫ پول٫ منابع طبیعی٫ کتاب٫ هنر٫ غم و شادی تمام چیزهایی بود که آخوند می‌تونست یکی‌ش رو از این مردم بگیره و رها کنه ولی نکرد. تک تک چیزهایی که گفتم رو گرفت؛ گرفت و اگر هم نتونست بگیره به ابتذال و فلاکت و پوچی رسوندش. هیچ چیزی برای ما باقی نذاشت و در هر چیزی بی‌رحمانه نفوذ کرد. فیلم خوب؟! موزیک خوب؟! کتاب خوب؟! برنامه‌ی خوب؟! سلامت روان؟! بدن سالم؟! هنر؟! هنرمند؟! هیچ‌کدوم دیگه به معنای واقعی و دوست داشتنی خودش تو این مملکت نیست. همه‌چیز داغون شده.

من دوست ندارم این جامعه رو٫ من می‌ترسم از این آدم‌ها٫ من می‌ترسم و هر لحظه به روح و روانم داره تجاوز می‌شه. من دوست دارم برم تو غار٫ دوست دارم تنها باشم. هر تیکه از وجودم تنهایی‌رو طلب می‌کنه. من آدم‌هارو دوست دارم؛ جامعه رو دوست دارم. کودکان٫ افراد سالمند و تمام این‌هارو دوست دارم ولی آنقدر ترسیده‌ام که تنهایی می‌خوام. من دوست دارم هیچ‌جا نشونی از من نباشه. ارتباط با آدم‌ها برای من سخته.

تنهایی خواستن من اَدا نیست؛ دروغ نیست؛ از روی شکم‌سیری و پول زیاد نیست؛ تصمیم هیجانی نیست. من دوست دارم هیچ آدمی باهام در ارتباط نباشه. هیچ دوست و پارتنر و فامیل و خانواده‌ای نمی‌خوام. عاشقانه همشون رو دوست دارم‌ها! ولی دیگه نمی‌تونم. عمیقاً بریدم و خسته شدم.

این موزیک بهترین توضیح از وضعیت جوون ایرانیه. دقیق و بدون ذره‌ای دروغ و اغراق نوشته شده. تک تک اَبیاتش‌ از سلول‌های ما می‌آد. خشم و نفرت و ترس و اعتراض و عصبانیت و تحقیر شدن جوان ایرانی این موزیکه. چکیده‌ی ما این موزیکه.